Σουργιτάκι

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
ShadyLady

ShadyLady

PB Member
#2
πολυ δυσκολο να μεγαλωσεις ενα αγριο πτηνο αλλα οχι και ακατορθωτο.
 
L

lee

PB New Member
#3
Εδω οδικος μου σπουργιτακος απο καιρο τωρα πεται ελευθερος! τον βρηκα στην δουλεια μου ειχε πεση πιθανον απο την φωλια του των μεγαλωσα ταιζοντας καθε 2 ωρες με την πρωτη ευκαιρια θα σας τον παρουσιασω και σε βιντεο
 

Συνημμένα

D

drafter

PB New Member
#5
Υπεροχο μπραβο στον ανθρωπο πρεπει να εχει μεγαλη υπομονη.
 
S

skytiger

PB New Member
#6
φανταστικο το βιντεακι.παντως θελει μεγαλη υπομονη και φροντιδα για να τα μεγαλωσεις:)
 
L

lee

PB New Member
#7
Δυστιχως το βιντεο που ειχα υποσχεθει ειναι πολυ μεγαλο περιπου 2.5ΜΒ και δεν μπορω να το ανεβασω σας βαζω ομως 2 φωτο
 

Συνημμένα

T

TeriAthens

PB New Member
#8
Τί όμορφη και συγκινιτική ιστορία, σε ευχαριστούμε για το βιντεάκι!
 
A

annouk313

PB New Member
#9
Αποστολε τελειο το σπουργιτακι σου!τωρα τι κανει??το εχιες ακομα??εχω μια αδυναμια στα σπουργιτακια...ανεβασε το το βιντεο στο you tube αν μπορεις!;)
 
evaluieva

evaluieva

PB Member
#10
Απόστολε..
τρομερα
γλυκο πλασματακι!:D
να το χαιρεσαι ! ! !

κ το βιντεακι του Δημητρη ειναι απιστευτο!

παιδια ,
εχετε προσεξει ,οτι τα πουλια που μεγαλωνουν με ιδιαιτερη φροντιδα κ αγαπη
εχουν ..."αλλη" ομορφια κ ...ακτινοβολια στα ματακια τους?:)

να ναι καλα το πουλακι
κ το ζευγαρι ,που το μεγαλωσε με τοση στοργη, σαν... μωρο...

ηταν απ τα πιο ωραια βιντεακια που εχω δει...

σ ευχαριστω πολυ δημητρη !:)
 
Georgina

Georgina

Honored Member
PBCP Contributor
#11
Δημήτρη και Αποστόλη σας ευχαριστώ πολύ για τα εξαιρετικά βιντεάκια, τις υπέροχες φωτογραφίες και την καταπληκτική ιστορία που μοιραστήκατε μαζί μας!:)

Οταν ημουν μικρό παιδάκι, η αγαπημένη μας απασχόληση τις παγωμένες μερες του χειμώνα, ήταν να σώζουμε μικρά σπουργιτάκια που έπεφταν θύματα της λαιμαργίας των γειτόνων... Τα βγάζαμε από τις παγιδες με σπασμένα τα άκρα και τις φτερούγες και όλο τον χειμώνα τα φροντίζαμε βάζοντας τους αυτοσχέδιους νάρθηκες στα σπασμένα φτεράκια και τα ποδαράκια και ταιζοντας στο στόμα με ότι υπήρχε διαθέσιμο . Ηταν η πρωτη μας δουλειά πριν να φυγουμε για το σχολείο , η πρώτη όταν επιστρέφαμε και η τελευταία καθε βράδυ πριν κοιμηθούμε! Αμέριστοι σύμμαχοι στην προσπάθειά μας ήταν οι γονείς μας που όχι μόνο δεν φώναζαν που όλη μερα ''χαζεύαμε'' με τα πουλάκια, αλλά φρόντιζαν να μας μάθουν, με τα λίγα που ήξεραν, τα σχετικά με τα πουλάκια...

Η ομορφότερη στιγμή έρχονταν τις πρώτες μέρες της Ανοιξης, όταν πλέον είχε αποκατασταθεί το προβλημα με την υγεια τους, που έφτανε η ώρα της απελευθέρωσης! Ανεπανάληπτες και απερίγραπτες οι σκηνές που εχουν καταγραφεί στην μνήμη μου...μακάρι να μπορούσα να σας μεταδώσω το συναίσθημα τις ικανοποίησης του να βλέπεις ενα πουλάκι να πετάει προς την ελευθερία!

:)
 
Α

Αλεξία

PB New Member
#12
Σε ευχαριστώ Georgina για τις όμορφες και συγκινητικές ιστορίες που κατά καιρούς μας λές και ΄τον ιδιαίτερο ευαίσθητο χαρακτήρας σου.
Και πάλι σε ευχαριστώ πολύ.
 
Top