1. Τα Parrotfinches – Παπαγαλάκια σπίνοι, είναι μικρά πολύχρωμα στρουθιόμορφα πουλιά που ανήκουν στην οικογένεια των Εστρίλδων Estrildidae και στο γένος Erythryra.

    Πρόκειται για μικρόσωμα πουλιά που το μέγεθός τους κυμαίνεται από 9-15 εκατοστά. Διακρίνονται για το έντονο πράσινο χρώμα του φτερώματος τους, όπως έχουν οι περισσότεροι παπαγάλοι, από τα οποία πήραν και το όνομά τους. Πολλά από τα είδη έχουν κόκκινα ή μπλε σημάδια στο λαιμό, το κεφάλι και το ουροπύγιο. Η ουρά τους είναι συνήθως φαρδιά και τετραγωνισμένη.

    Προέρχονται από την μακρινή Αυστραλία, την Ινδονησία και τμήματα της Νέας Γουινέας. Ζουν σε μικρά σμήνη σε ανοιχτές χορτολιβαδικές εκτάσεις, σε μικρά τροπικά δάση, σε θαμνώδεις εκτάσεις, σε κήπους, εκτός της περιόδου αναπαραγωγής που αποκόπτονται από την ομάδα και δημιουργούν τα δικά τους ζευγάρια.

    Από τα πιο γνωστά είδη που συναντώνται σε αιχμαλωσία είναι ο Red-throated parrotfinch, (κοκκινολαίμης παπαγάλος σπίνος) και ο Blue-faced Parrotfinch, (γαλαζοπρόσωπος ή τρίχρωμος παπαγαλοσπίνος). Υπάρχουν περίπου 10-12 είδη Parrotfinch, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται και τα Γκούλντιαν.

    Ο Red-throated parrotfinch, Erythrura psittacea, είναι γνωστός και με την ονομασία Red-headed Parrot Finch. Είναι μικρόσωμος γύρω στα 12 εκατοστά με αξιαγάπητη προσωπικότητα και ειρηνική συμπεριφορά. Έχει μικρό κωνικό ασημόγκριζο ή μαύρο ράμφος και ανοιχτόχρωμα καφετιά πόδια. Το κυρίως φτέρωμα και στα δυο γένη, είναι το πράσινο του γρασιδιού. Το κεφάλι και ο λαιμός στολίζεται από έντονο κόκκινο φτέρωμα. Το ουροπύγιο και η ουρά είναι επίσης σε κόκκινο χρώμα στα αρσενικά του είδους. Στα θηλυκά, η κόκκινη προσωπίδα έχει μικρότερη έκταση και έχει πιο ωχρό χρώμα φτερώματος χωρίς την κόκκινη ουρά.
    Εκείνο που ξεχωρίζει τα δύο γένη είναι το πιο βαθύ, μελωδικό και έντονο τραγούδι του αρσενικού σε σχέση με το θηλυκό. Μέσα από επιλεκτικές διασταυρώσεις έχουν επιτευχθεί χρωματικές παραλλαγές οι οποίες παρουσιάζουν ποικιλοχρωμία στο φτέρωμα και διαφορετικό χρωματισμό στο ράμφος.

    O Blue-faced Parrotfinch, Erythryra trichroa, είναι επίσης μονομορφικό είδος σπίνου. Έχει μέγεθος μέχρι 13 εκατοστά και το κυρίως φτέρωμα είναι σε πρασινωπό χρώμα. Διακρίνονται για την γαλάζια μάσκα στο κεφάλι των αρσενικών και την κόκκινη ουρά . Τα 3 βασικά αυτά χρώματα του δίνουν και την ονομασία Τρίχρωμος παπαγάλος σπίνος. Έχουν μαύρο γυαλιστερό κωνικό ράμφος και ανοιχτόχρωμα καφετιά πόδια. Τα θηλυκά έχουν ελαφρώς πιο αχνή γαλάζια μάσκα, αλλά μπορούν να ξεχωρίσουν από το κελάηδημα μιας και του αρσενικού είναι πιο βαθύ και διαπεραστικό. Μια γνωστή μετάλλαξη του είδους, είναι ο λουτίνο, που χαρακτηρίζεται από το κίτρινο φτέρωμα, το λευκό πρόσωπο και την κόκκινη ουρά.

    Και τα δύο είδη, όπως και τα περισσότερα είδη της οικογένειας των Εστρίλδων έχουν κοινά χαρακτηριστικά, όσον αφορά την διατροφή, την διαμονή, την αναπαραγωγική, αλλά και την κοινωνική τους συμπεριφορά.

    Είναι πουλιά με φιλήσυχη συμπεριφορά και μπορούν άνετα να συγκατοικήσουν με άλλα πουλιά, όχι μόνο του ιδίου είδους, αλλά και με άλλα πουλιά της ίδιας οικογένειας. Χρειάζονται ένα άνετο και ευρύχωρο περιβάλλον ειδικά αν ζούνε πολλά πουλιά μαζί. Αν διατηρούνται σε ζευγάρι, ιδανικές διαστάσεις του κλουβιού είναι 90 Χ 45Χ 45. Είναι πουλιά που έχουν ανάγκη από κίνηση και πέταγμα, και σε πολύ περιορισμένο χώρο στρεσάρονται εύκολα και μελαγχολούν. Επίσης έχουν μια τάση προς την παχυσαρκία και θα πρέπει ο χώρος τους να διαμορφώνεται κατά τέτοιο τρόπο που να μην περιορίζει την κινητικότητά τους. Επίσης προτιμούν ο χώρος τους να έχει αρκετές φωλιές – κουτιά, μιας και εκτός από τη αναπαραγωγή, χρησιμοποιούνται και ως νυχτερινό κατάλυμα. Οι φωλιές πρέπει να είναι προστατευμένες με τεχνητή πρασινάδα, ενώ το υλικό για το γέμισμα της φωλιάς είναι νήματα καρύδας, μίσχοι από φυτά, ρίζες φυτών, σκοινιά αγαύης (φυτό αθάνατος), και επενδύονται εσωτερικά με πούπουλα. Το υλικό θα πρέπει να είναι συνεχώς διαθέσιμο και να ανανεώνεται ταχτικά, μιας και καταναλώνουν αρκετό υλικό. Επειδή προέρχονται από τα τροπικά κλίματα και δεν αντέχουν τις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα, θα πρέπει να διατηρούνται σε εσωτερικό χώρο με σταθερή θερμοκρασία 20 βαθμών Κελσίου ή σε θερμαινόμενο εξωτερικό χώρο. Στην δεύτερη περίπτωση είναι πιθανό να υπάρχει απώλεια στους νεοσσούς λόγω ψύχους.

    Η θηλυκιά του είδους γεννάει 3-6 λευκά αυγά τα οποία και εκκολάπτει για 13-14 μέρες περίπου. Στην εκκόλαψη όπως και στην ανατροφή των νεοσσών συμμετέχουν εξίσου και οι δύο γονείς. Όπως και τα Γκουλντιαν έτσι και οι νεοσσοί των παπαγαλοσπίνων έχουν στα πλαϊνά του ράμφους τους φωσφορίζοντα σημάδια, για να μπορούν να ταΐζονται από τους γονείς τους και την νύχτα μιας και η αναπαραγωγική τους περίοδος ξεκινάει μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Οι νεοσσοί είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στο ψύχος και χρειάζονται μεγάλη φροντίδα και συνεχή προσοχή.

    Οι νεοσσοί ντύνονται με το φτέρωμά τους σε 3 εβδομάδες περίπου και φροντίζονται από τους γονείς τους για συνολικά 30 ημέρες. Τα πουλιά του είδους θεωρούνται ώριμα προς αναπαραγωγή από την ηλικία των 6-9 μηνών, αλλά για να αποφευχθούν τυχών προβλήματα στην αναπαραγωγική διαδικασία καλό θα ήταν να περιμένουμε μέχρι να συμπληρώσουν το πρώτο έτος της ηλικίας τους. Μπορούν να αναπαράγονται με επιτυχία μέχρι τα 4 χρόνια τους, και σε κάθε αναπαραγωγική περίοδο μπορούν να αναθρέψουν μέχρι και 3 γέννες, αν δεν ενοχληθούν από τον ιδιοκτήτη τους. Γενικά θεωρούνται καλοί και στοργικοί γονείς και σπάνια θα χρειαστεί η βοήθεια των κοινωνικών σπίνων για να αναλάβουν τους νεοσσούς.

    Τα αξιολάτρευτα αυτά πουλιά τρελαίνονται για μπάνιο, οπότε μια μπανιέρα θεωρείται από τα απαραίτητα αξεσουάρ του κλουβιού ακόμα και σε καθημερινή βάση.

    Η διατροφή τους περιλαμβάνει σπόρους για τροπικά πουλιά, που ενισχύεται με ιταλικό κεχρί, λευκό κεχρί, αυγοτροφή, αλλά και ζωντανά έντομα όπως μυρμήγκια, προνύμφες εντόμων, τερμίτες, σκουλήκια κτλ. Αν δεν υπάρχει η δυνατότητα αυτή μπορεί να τους προσφέρει κανείς τροφή για εντομοφάγα πουλιά, (ειδικά κατά την αναπαραγωγική περίοδο που οι νεοσσοί έχουν αυξημένες ανάγκες σε ζωικές πρωτεΐνες), φρούτα όπως μήλο, αχλάδι, πορτοκάλια κτλ αλλά και βλαστωμένους σπόρους. Σουπιοκόκαλο και άμμος θεωρούνται απαραίτητα συμπληρώματα στην διατροφή τους.

    Το προσδόκιμο ζωής τους κυμαίνεται από 6-8 χρόνια.

    Πηγές πληροφοριών
    Parrotfinch - Wikipedia, the free encyclopedia
    Parrotfinch (Genus: Erythrura) - Wiki

    Μοιραστείτε

    Σχετικά με τον Συντάκτη

    Georgina

Σχόλια

Για να σχολιάσετε το Άρθρο πρέπει να είστε μέλος μας. Η εγγραφή διαρκεί λιγότερο από 1', είναι δωρεάν και μπορείτε να την κάνετε εδώ!
Φόρτωση...