Monk Parakeet, Quaker Parrot, (Myiopsitta monachus)

  1. Monk Parakeet, Quaker Parrot, (Myiopsitta monachus)

    [​IMG]

    Συνομοταξία: Animalia
    Oμοταξία: Chordata
    Kλάση: Aves
    Tάξη: Psittaciformes
    Oικογένεια: Psittacidae
    Γένος: Myiopsitta
    Eίδος: monachus
    Kοινή ονομασία:Monk Parakeet (Eng), Monchssittich (Ger), Parrocchetto monaco (It), Catita comun (Esp)
    BIOTOΠOΣ: Zει σε ανοιχτές περιοχές, στη σαβάνα με δέντρα, σε δάση, σε καλλιεργημένες εκτάσεις και λιβάδια. Προέρχεται από το εύκρατο κλίμα της Αργεντινής και τις γύρω χώρες στη Νότια Αμερική. Η αυτοσυντήρηση των άγριων πληθυσμών συμβαίνει σε πολλά μέρη, κυρίως στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη.
    Βιολογία
    ΗΛΙΚΙΑ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: 1-2 χρόνων.
    EΠOXH ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Mεταξύ Nοεμβρίου και Mαρτίου.
    ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ: 4-8 αβγά.
    ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ABΓOY: 2,8×2,2 cm.
    ΠPOΣΔOKIMO XPONOY ZΩHΣ: 8-10 χρόνια.
    Γενικές πληροφορίες
    ΜΕΓΕΘΟΣ: 30 cm.
    MHKOΣ ΦTEPOYΓAΣ: 14-16 cm.
    ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Είναι παπαγάλοι που έχουν περίπου το μήκος ενός cockatiel 29 cm σε μήκος (συμπεριλαμβανομένου του ουράς) και έχει άνοιγμα φτερών 53 cm , αλλά το σώμα του Quaker είναι βαρύτερο. Μπορούν ζυγίζουν μεταξύ 127 - 140 g. O γενικός χρωματισμός είναι πράσινος. Tο μέτωπο είναι γκρίζο-μπλε, τα μάγουλα και ο λαιμός λευκά-γκρι. Το στήθος είναι καφέ-γκρι και κάθε φτερό έχει ανοιχτό γκρι άκρο. Το πάνω μέρος της κοιλιάς είναι λαδί-κίτρινο, ενώ το κάτω μέρος, οι γλουτοί και τα πάνω καλυπτήρια φτερά της ουράς κιτρινοπράσινα. Τα πρωτεύοντα είναι σκούρα πράσινα με γκριζόμαυρες άκρες. Το πάνω μέρος της ουράς είναι πράσινο με μπλε στο κέντρο, το κάτω πράσινο με γκρι-μπλε βάση, το ράμφος καφέ, η ίριδα σκούρο κίτρινο και τα πόδια γκρι.
    Η προέλευση της ονομασίας Monk (μοναχός) πιστεύεται ότι προήλθε από το γκρι χρώμα των μικρών αυτών παπαγάλων που καλύπτει το πρόσωπο, το μέτωπο και το στήθος τους.

    Διαχωρισμός φύλου
    Τα θηλυκά τείνουν να είναι 10% μικρότερα σε μέγεθος. Για σιγουριά στον διαχωρισμό φύλου συνίσταται τεστ DNA. Το βασικό είδος έχει πράσινο χρώμα στην πλάτη και τα φτερα, γκρίζο μετωπο πρόσωπο και στήθος και πορτοκαλί ράμφος. Στην ουρα και κατω από τα φτερα παρουσιάζεται και λίγο μπλε. Το πιο κοινό είδος είναι το κυρίαρχο/βασικό είδος monachus monachus. Στις ΗΠΑ αλλα και εκτός ΗΠΑ γίνονται προσπάθειες εκτροφής για σπάνιες παραλλαγές χρωμάτων όπως ο γαλάζιος Κουάκερ, Lutino κ.α. οι οποίες όμως ανεβάζουν αρκετά το κόστος αγοράς.

    Το είδος χωρίζεται στις εξής κατηγορίες:

    • Myiopsitta monachus monachus - nominate subspecies (Τα μεγαλύτερα υποείδη )

    [​IMG]

    • Myiopsitta monachus calita - Mendoza Grey-breasted Parakeet (Μικρότερο από monachus, τα φτερά πιο έντονα μπλε, γκρι σκούρο από το κεφάλι).

    [​IMG]

    • Myiopsitta monachus cotorra - Paraguayan Grey-breasted Parakeet (Ουσιαστικά ταυτόσημη με Calida αλλά να δηλώνονται ως λιγότερο κίτρινο κάτω και φωτεινότερο συνολικά).

    [​IMG]

    • Myiopsitta monachus luchsi - Luchs's or Bolivian Grey-breasted Parakeet ( Μικρότερες, με σαφέστερο σχέδιο στα φτερά).

    [​IMG]

    [​IMG]
    (Χάρτης άγριων πληθυσμών)

    Χαρακτήρας και Ομιλία
    Το πιο εντυπωσιακό γεγονός είναι, ότι παρά το μέγεθός του, παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά και την προσωπικότητα ενός μεγάλου σε μέγεθος παπαγάλου! Είναι πάρα πολύ κοινωνικά όντα και ιδιαίτερα έξυπνα. Είναι εξαιρετικά καλοί μαθητές στην ομιλία της ανθρώπινης γλώσσας. Γύρω στους 6 μήνες αρχίσουν να λένε λέξεις που ακούνε από το κοντινό τους περιβάλλον. Συχνά παρατηρείται να εξασκούνται μόνοι τους κάνοντας διάλογο με τον εαυτό τους. Το σφύριγμα και οι μιμήσεις μελωδιών αποτελεί αγαπημένη τους δραστηριότητα καθώς ακούνε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον μικρές μελωδίες και τραγούδια.Επίσης είναι φημισμένοι για το εξαιρετικό τους χιούμορ και την παιχνιδιάρικη διάθεση. Οι περισσότεροι Quakers θα σπαταλήσουν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σκαρφαλώνοντας σε διάφορα αντικείμενα, παίζοντας με παιχνίδια και κάνοντας κούνια. Σχοινιά, σκάλες και δερμάτινα παιχνίδια για μάσημα είναι από τα αγαπημένα τους.


    Χτίσιμο της φωλιάς
    Το συγκεκριμένο είδος είναι το μονο από όλα τα είδη παπαγάλων που φτιάχνει μια τόσο εντυπωσιακή φωλιά. Στον φυσικό τους βιότοπο εξαιτίας της κοινωνικότητας τους, ζουν όλο τον χρονο σε μεγάλα κοπάδια. Δεν αναζητούν κουφάλες ή τρύπες στα δέντρα, αλλά χτίζουν μια τεράστια κοινή φωλιά σε ψηλά δέντρα ή στίλους για όλα τα θηλυκά του κοπαδιού από κλαριά δέντρων που μπορεί να φτάσει τα 6 μέτρα. Έχουν μια ασυνήθιστη ικανότητα να χρησιμοποιούν εύπλαστα κλαδιά για την κατασκευή των μεγάλων - ομαδικών φωλιών .Αγκαθωτά κλαριά προτιμώνται για την κατασκευή, και έτσι κάθε ζευγάρι πιάνει δουλειά..Μάλιστα, η τεράστια αυτή φωλιά έχει μια είσοδο η οποία βρίσκεται από κάτω για να αποφευγονται τα αρπακτικά. Επίσης κάθε κοινόβια φωλιά έχει 3 «καμάρες» στην πρώτη γίνονται και εκκολάπτονται τα αυγά, στην δεύτερη μεγαλώνουν και παίζουν οι νεοσσοί και η Τρίτη είναι το σκαλί για τα πρώτα πετάγματα. Φυσικά οι καμάρες φυλάσσονται στοργικά από τους γονείς καθώς ελλοχευουν οι κινδυνοι των επιδρομών από αρπακτικά. Λέγεται ότι οι Quakers αρχικά ήταν κλέφτες φωλιών δηλαδή εφτιαχναν τις φωλιές τους πάνω σε άλλες αλλά με τα χρόνια έγιναν δεινοί κατασκευαστές κοινοβίων.Εξαιτίας αυτού τους του ταλέντου είναι λογικό ότι και στο σπίτι τους αρέσει να συναρμολογούν πράγματα και να τα μεταφέρουν στο κλουβί τους. Προσοχή και στις πορτες του κλουβιού, καθώς μπορουν να λύσουν και να δέσουν εν ρυπή οφθαλμού!

    [​IMG]

    [​IMG]

    [​IMG]

    [​IMG]

    Προσδόκιμο Ζωής και αναπαραγωγική περίοδος:
    Ένας Κουάκερ αναμένεται να ζει 20+ χρόνια. Ωριμάζει αναπαραγωγικά στο 1-1,5 έτος ζωής και αναπαράγεται κατά την περίοδο Οκτωβρη-Δεκέμβρη.


    Διατροφή:
    Επειδή η διατροφή επηρεάζει το μήκος και την ποιότητα της ζωής των πτηνών συντροφιάς, είναι σημαντικό να έχει την καλύτερη δυνατή διατροφή ο Quaker μας. Και ενώ είναι αλήθεια ότι ακόμη και οι ειδικοί εξακολουθούν να διαφωνούν για το ποια είναι η καλύτερη δίαιτα.O Quaker μας πρέπει να τρώει όπως θα έπρεπε. Όχι όπως εμείς, όμως.Οι Quakers είναι επιρρεπή στη λιπώδη νόσο του ήπατος και της υπέρτασης, και ως εκ τούτου, είναι εξαιρετικά σημαντικό να τους προσφέρει μόνο τα τρόφιμα που έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε κορεσμένα λίπη και νάτριο (αλάτι). Υπάρχει κάποια συζήτηση για την αναλογία στην οποία τα πουλιά μας πρέπει να τρώνε, αλλά είναι κάπου μεταξύ 60% / 40% pellets/φρέσκα τρόφιμα και το 80% / 20% pellets/φρέσκα τρόφιμα. O Quaker σας θα καθορίσει κατά πάσα πιθανότητα το δικό της ρυθμό κάπου εντός του αποδεκτού εύρους. Η διατροφή σε ένα τέτοιο είδος σε αιχμαλωσία θα πρέπει να είναι πλούσια. Ένα μίγμα σπόρων από διάφορα είδη κεχριού, σπόρους κάνναβης, κάρδαμου, ηλιόσπορων και κομμάτια από φιστίκια είναι ιδανικό. Πολλοί ιδιοκτήτες προσφέρουν μίγμα σπόρων για cokcatiels αφού έχουν προσθέσει ηλιόσπορο (αν δεν έχει) και κομμάτια φιστικιών. Φρούτα, λαχανικά, διάφορα χόρτα, όσπρια, πολύ καλά πλυμένα πρέπει να προσφέρονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα μέσα στην εβδομάδα, όπως επίσης και ζυμαρικά. Μήλα, αγγούρια, μούρα, μαρούλι, σπανάκι, καρότο, πορτοκάλι, είναι μερικά που θα τιμήσουν με μεγάλη ευχαρίστηση τα μονκ. Πάντα στο κλουβί πρέπει να υπάρχει σουπιοκόκκαλο και φρέσκο καθαρό νεράκι.


    Αναπαραγωγή

    Οι Quaker συχνά αναπαράγονται σε αποικίες, σε μεγάλες φωλιές με ξεχωριστές εισόδους για κάθε ζεύγος.

    Το είδος αυτό ωριμάζει σεξουαλικά μετά το 1ο χρόνο ζωής του και καλό είναι να μπαίνει για αναπαραγωγή μετά το 2 έτος.Η μέση γεννά αποτελείται από 5 έως 12 λευκά αυγά, τα οποία επωάζονται από τους δύο γονείς για περίπου 24 ημέρες.Το κύριο πρόβλημα στο να μην καταφέρει να βγει το μωρό από το αυγό είναι γιατί τα επίπεδα υγρασίας είναι χαμηλά. Το επίπεδο υγρασίας θα πρέπει να είναι 65% και πάνω με 70-75 βαθμούς κατά την αναπαραγωγή.

    Οι γόνεις Quaker μπορεί να έχουν "τα πουλιά βοηθούς" που βοηθούν με τη σίτιση των νεοσσών - συχνά έχουν μεγαλώσει τα παιδιά τους.

    Ως αποτέλεσμα αυτής της πλούσιας κοινωνικής δομής, οι Quakers είναι ένα πολύ κοινωνικά, φιλικά και δυναμικά πουλιά και πρόκειται ένα θαυμάσιο κατοικίδιο ζώο.

    Ασθένειες/ προβλήματα υγείας
    Τα μονκ είναι γενικά ανθεκτικά πουλιά. Παρόλα αυτά αν ο ιδιοκτήτης δεν έχει ενημερωθεί καλά γι’αυτο το είδος μπορούν να υπάρξουν 2 πολύ σημαντικά προβλήματα.

    1) Να γίνει υπέρβαρο και ως συνέπεια να προσβληθεί από την λιπώδη νόσο του ήπατος. Αυτό θα το πάθει από μια κακής ποιότητας διατροφή που είναι πλούσια ή αποκλειστικά από λιπαρούς σπόρους και του παρέχεται επί μονίμου βάσεως. Τα μονκ μετά από κάποιο διάστημα παθαίνουν εξάρτηση σε αυτούς τους σπόρους που τους αναζητάνε διαρκώς με αποτέλεσμα να βαρύνουν.

    2) Μάδημα φτερών και σε μερικές ακραίες περιπτώσεις και αυτό-ακρωτηριασμό. Ειδικά οι ήμεροι παπαγάλοι αναζητάνε την επαφή, θέλουν να νοιώθουν μέλη της οικογένειας και πρέπει να τους παρέχεται η κατάλληλη φροντίδα, αγάπη και προσοχή. Αν παραμεληθεί θα μελαγχολήσει και θα κάνει κακό στον εαυτό του για να κερδίσει πάλι την προσοχή.

    Μοιραστείτε

    Ετικέτες Αρθρου

    Ετικέτες:
    eva vrs likes this.

Σχόλια

Για να σχολιάσετε το Άρθρο πρέπει να είστε μέλος μας. Η εγγραφή διαρκεί λιγότερο από 1', είναι δωρεάν και μπορείτε να την κάνετε εδώ!
Φόρτωση...