Μοιραστείτε το πάθος σας για τα καναρίνια

  1. Άρχισα να ασχολούμαι με τα καναρίνια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Στην πραγματικότητα, μερικές από τις πρώτες μνήμες μου είναι αυτές, ενός τεράστιου άσπρου αρσενικού που λεγόταν “Choochy”, των συζύγων και των παιδιών του.

    canary-300x249.jpg
    Ο Choochy ήταν πολύ καλός σύζυγος και πατέρας στο μικρό κοπάδι του. Με προσοχή και τρυφερότητα, σιγουρευόταν ότι τα αγαπημένα μέλη της οικογένειας του λάμβαναν και την τελευταία μπουκιά τροφής που χρειαζόταν, προτού να φάει ο ίδιος και ήταν γενναίος υπερασπιστής τους όταν οι γάτες της γειτονιάς βολιδοσκοπούσαν γυροφέρνοντας στην αυλή. Θα μπορούσα ειλικρινά να πω, ότι τα περισσότεροι από αυτά που ξέρω για τη ζωή τα έμαθα παρατηρώντας τον Choochy και πολλά άλλα πουλιά που είχα την τύχη να παρατηρήσω από τότε.

    Ασχολήθηκα με τα Waterslager κάπως αργά, με την επιθυμία να τους αποδώσω τον σεβασμό που τους αξίζει ως μέλη μιας αρκετά παλαιάς και αξιότιμης φυλής. Μερικά από αυτά που είμαι έτοιμος να γράψω, τα γράφω ξέροντας ότι τα έχετε διαβάσει πριν με τη μία μορφή ή την άλλη. ’λλα πράγματα πάλι, μπορεί να είναι καινούργια σε σας. Δεν πειράζει. Μερικά πράγματα πρέπει να αναφέρονται επανειλημμένως, για να τονώνουν την αίσθηση του θαυμασμού και την αναζωπύρωση του πάθους.

    Αυτό που οι περισσότεροι από μας γνωρίζουν ως ωδικά πουλιά, απέχει πολύ από τους μακρινούς συγγενείς τους πριν από το τέλος της Τριταίας περιόδου 24 εκατομμύρια έτη πριν. Η μετάβαση αυτή έγινε με έναν δραματικό τρόπο, που πρέπει να είναι το αντικείμενο της επιδίωξης μας ως εκτροφείς καναρινιών φωνής: ο μετασχηματισμός ενός απλού μελωδικού “πακέτου” φωνής, σε ένα εκπληκτικό μουσικό όργανο στη φύση, πολύ πιο εκλεπτυσμένο από οποιοδήποτε έχει παραχθεί από ανθρώπινα χέρια. Αυτό το “μουσικό όργανο”, αποτελείται από τρία ζευγάρια μυών για τον έλεγχο της φωνής. Αυτά τα ζευγάρια μυών επιτρέπουν στα ωδικά καναρίνια να ελέγχουν τις φωνές τους με πραγματικά καταπληκτικό τρόπο. Όποιος έχει ακούσει το ηχητικό αποτέλεσμα που παράγουν στο τραγούδι τους αυτά τα πουλιά, μπορεί να εκτιμήσει τη πρόοδο που αυτό έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Έχει τον ίδιο δραματικό αντίκτυπο στα αυτιά του κόσμου, με αυτόν που είχε η εμφάνιση του πρώτου ζωηρόχρωμου φτερού στα μάτια του κόσμου.

    Η συνήθεια της κατοχής ωδικών και διακοσμητικών πουλιών σε αιχμαλωσία, ξεκινά τουλάχιστον από τους αρχαίους ρωμαϊκούς, αιγυπτιακούς, και κινεζικούς πολιτισμούς. Τα περισσότερα ή όλα τα πουλιά κλουβιών που διατηρούνταν από αυτούς τους πολιτισμούς, φαίνεται να είναι άγρια παγιδευμένα είδη, αλλά το καναρίνι είχε ένα λεπτό συμβολισμό για αυτούς, και αποτελούσε κατά κάποιο τρόπο το αποκορύφωμα της αρχαίας τέχνης της φύλαξης πουλιών σε κλουβί. Αν και οι πρόγονοι των καναρινιών μας ήταν στην αιχμαλωσία μόνο από την κατάκτηση των Κανάριων νήσων από τους Ισπανούς προς το τέλος του 1400, αυτά τα πλάσματα αξίζουν μια θέση μεταξύ των κατοικίδιων ζώων που έχουν μια πολύ πιο μακροχρόνια ιστορία συνύπαρξης με μας, όπως τα σκυλιά και τις γάτες ή ακόμη και τους κόκορες, επειδή έχουν γίνει μέρος της ανθρώπινης ιστορίας με τον τρόπο τους.

    Αν και η εμφάνισή του καναρινιού δεν επέστησε αμέσως την προσοχή των Ισπανών κατακτητών και ναυτικών, το τραγούδι του το κατάφερε αμέσως. Αυτός είναι και ο μόνος λόγος που τα ο πρώτα αυτά πουλιά εισήχθησαν στην Ισπανία, και το πρώτο μέρος του μύθου των καναρινιών που περιλαμβάνει την εκτροφή τους σε αιχμαλωσία ξεκινά κατά την άφιξή τους εκεί. Η ιστορία λέει ότι οι Ισπανοί ανακάλυψαν τα μυστικά της εκτροφής των πουλιών μετά από πολλά χρόνια δοκιμών και λαθών και φύλαξαν ζηλόφθονα αυτά τα μυστικά, διατηρώντας με αυτόν τον τρόπο ένα μονοπώλιο στον ανεφοδιασμό των πουλιών στις αγορές της Ευρώπης.

    Επειδή τα μόνα πουλιά που τραγουδούσαν ήταν τα αρσενικά, ήταν και τα μόνα σε ζήτηση, οπότε όλα τα θηλυκά παρέμεναν στην Ισπανία για αναπαραγωγή, που εξασφάλιζε την συνέχεια του μονοπωλίου. Έχει ειπωθεί ότι τα Ισπανικά μοναστήρια, όπου είχαν κυριαρχήσει στην τέχνη της αναπαραγωγής καναρινιών, είχαν γίνει αρκετά πλούσια. Σύντομα, οι γρηγοριανοι ψαλμοί σε κάθε θρησκευόμενο σπίτι στην Ισπανία, συνοδευόταν από το τραγούδι των καναρινιών. Εκείνη την περίοδο, σύμφωνα με το μύθο, είχε γίνει της μόδας ένας πλούσιος εραστής να δωρίζει ένα καναρίνι φωνής σε χρυσό κλουβί στην αγαπημένη του ως αντικείμενο της αγάπης του, αλλά το θαυμάσιο αυτό κλουβί ήταν ένα ασήμαντο εξάρτημα συγκρινόμενο με την αξία του πουλιού που βρισκόταν μέσα!

    Πέρα από την βασίλισσα Ελισάβετ 1η της Αγγλίας, που φημολογείται ότι είχε λάβει πολλά τέτοια δώρα, αυτή η χειρονομία συνέχισε να είναι μια κοινή πρακτική στις βασιλικές αυλές της Ευρώπης. Σύμφωνα με το δεύτερο μέρος του μύθου των καναρινιών, ένα τυχαίο περιστατικό έβαλε τέλος στο ισπανικό μονοπώλιο.

    Καθώς επέστρεφε στην Ισπανία από τις Κανάριες νήσους, ένα ισπανικό πλοίο με θησαυρούς “χτυπήθηκε” από μια φοβερή καταιγίδα. Όταν η καταιγίδα τελείωσε, οι ναυτικοί βρέθηκαν στο ιταλικό νησί της Έλβας. Τα πουλιά που μεταφέρονταν στο σκάφος δραπέτευσαν ή απελευθερώθηκαν από οίκτο από τους ναυτικούς και εποίκησαν σύντομα το μικρό νησί. Οι Ιταλοί, άκουσαν όταν για αυτό το περιστατικό, άρχισαν πρώτα να παγιδεύουν και ύστερα να εκτρέφουν τα πουλιά. Σύντομα, η εκτροφή άρχισε και στη Γερμανία, με αποτέλεσμα την πτώση της τιμής των καναρινιών.

    Το 1709 και το 1713 ο Hervieux, διευθυντής των εκτροφείων πουλιών της δούκισσας de Berry, κατέγραψε 29 ποικιλίες καναρινιών στην πραγματεία του: “Serin των Κανάριων νήσων”.

    Κατέγραψε επεξηγήσεις και περιγραφές σε αυτή τη μικρή λίστα, με απλή ονομασία των χρωμάτων του κοινού καναρινιού, που ήταν διαθέσιμο εκείνη την περίοδο. Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν έντονα, ότι κάθε φυλή καναρινιού μπορεί να εντοπίσει την προέλευσή της, ερευνώντας προς τα πίσω έως ότου καταλήξει σε αυτόν τον “ιερό” κατάλογο.

    Από αυτό το σημείο, η πορεία του μύθου των καναρινιών συνεχίζεται στη Γερμανία όπου παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις. Εδώ, μέσα από την ζωή στο σκοτάδι και την υγρασία των ανθρακωρύχων, εμφανίζεται μια φυλή καναρινιών τραγουδιού που καλούνται edelroller. Αυτό είναι, σύμφωνα με τους γερμανούς εκτροφείς roller, το καναρίνι των καναρινιών, το οποίο έχει τελειοποιήσει τους βαθύτερους ήχους που μπορεί να αναπτύξει η φωνή ενός καναρινιού. Υπάρχει ακόμη και μια οπερέτα αποκαλούμενη Der Vogelhandler για μια νεαρή από το Τυρόλο και ενός άνδρα από τα Χάρτζ που ξεκινούν για ρομαντικές περιπέτειες σε απομακρυσμένες περιοχές με 200 μικρά κλουβιά δεμένα στις πλάτες τους, εξαρτώμενοι για την επιβίωση τους από το εισόδημα που προέρχεται από την πώληση των roller.

    Ένα τμήμα του μύθου φυλής των waterslager, αποτελεί μια ταξιδιωτική περιγραφή που αναφέρεται σε καναρίνια που έχουν “υδατώδη” φωνή, γύρω από την πόλη Mechelen, μεταξύ Βρυξελλών και Αμβέρσας, και υποτίθεται ότι έχει γραφτεί ένα ακριβώς χρόνο μετά από την εργασία Hervieux1713. Αυτό θα σήμαινε ότι μια χρονολογική προσέγγιση της προέλευσης των Waterslager αγγίζει τα 300 έτη πριν.

    Νομίζω ότι το πραγματικό νόημα πίσω από όλους αυτούς τους μύθους, είναι να εκφραστεί η γοητεία που ασκούν στους ανθρώπους αυτά τα μικρά πουλιά, και η αξία που τους αποδίδουν, πάνω από το χρυσό και τα κοσμήματα, όσοι εκτιμούν τη ζωηρή συμπεριφορά τους, την λιτή εμφάνιση, και το ποικίλο τραγούδι τους. Υπάρχει μια βαθιά έλξη που μας δένει με όλα τα όντα γύρω μας όταν ακούμε αυτά τα πλάσματα να εκφράζονται μέσα από το τραγούδι τους, μια έλξη που γεννά τον ρομαντισμό σε όλους μας. Εν ολίγοις, η αφήγηση και η επανάληψη αυτών των μύθων, μας βοηθούν στο να εκφράσουμε το πάθος μας για αυτά τα μικρά πουλιά και τα τραγούδια τους.

    Είμαι ακόμη, ένας αρχάριος εκτροφέας. Υπάρχουν τόσα πολλά να μάθει κανείς και άλλα τόσα που οι πεπειραμένοι εκτροφείς μπορούν να διδάξουν. Αλλά, δεν είναι μόνο τα γεγονότα που οι αρχάριοι χρειάζονται να μοιραστούν με τους έμπειρους εκτροφείς, είναι περισσότερο το μεταδοτικό πάθος για την εκτροφή που πρέπει να μοιραστούν με αυτούς. Δεν είναι απλά οι συνταγές αβγοτροφής, ο αριθμός των ωρών φωτισμού και συσκότισης στον χώρο εκτροφής ή η σωστή ηλικία για να τοποθετηθεί ένα νέο πουλί σε κλουβί επίδειξης, το πιο σημαντικό. Είναι η μετάδοση του ενθουσιασμού για την εκτροφή όσο το δυνατόν καλύτερων πουλιών, και η αίσθηση των προκλήσεων που αυτό δημιουργεί. Είναι περισσότερο ο μύθος, το πάθος, η αλήθεια πέρα από τα γεγονότα που οι νέοι εκτροφείς πρέπει πραγματικά να γνωρίσουν.

    Έχω δει να μεταδίδεται αυτό το πάθος με μια αξιοπρόσεκτη γενναιοδωρία από τόσους πολλούς πεπειραμένους και επιτυχημένους εκτροφείς, ανθρώπους που έχω συναντήσει προσωπικά και στο WWC και στο AWS. Αυτό που είναι ακόμα πιο αξιοπρόσεκτο, είναι ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι με κοινό πάθος στη χώρα και σε όλο τον κόσμο, άνθρωποι που δεν έχω δει ποτέ, τους οποίους “συναντώ” ανταλλάσσοντας πληροφορίες με τη βοήθεια του Διαδικτύου. Μερικές στιγμές το πάθος είναι ζωηρό, ενώ κάποιες άλλες κρύβεται πίσω από την συνταγή της αβγοτροφής, αλλά είναι εκεί, και αυτό είναι πολύ όμορφο πράγμα!

    By Sebastian Vallelunga

    Μοιραστείτε

    Σχετικά με τον Συντάκτη

    Stavros
    Άρεσε στους eva vrs και maria p.

Σχόλια

Για να σχολιάσετε το Άρθρο πρέπει να είστε μέλος μας. Η εγγραφή διαρκεί λιγότερο από 1', είναι δωρεάν και μπορείτε να την κάνετε εδώ!
Φόρτωση...