Δημιουργία, Εξέλιξη, Γενετική, Μετάλλαξη

  1. Διανύοντας τον 21ο αιώνα, πολλές φορές ίσως αναρωτηθήκαμε πως φθάσαμε ως εδώ, πως προέκυψε και πως εξηγείται η διαφορετικότητα μεταξύ των ανθρώπων και των ειδών, ποιοί κανόνες η ποιές παράμετροι δημιουργούν μια εξέλιξη, τι είναι και πως λειτουργεί μια μετάλλαξη και ποιοί ήταν οι ''σταθμοί'' ορόσημο σ'αυτή τη μακροχρόνια διαδικασία.

    Ανεξάρτητα από τη θρησκευτική η την επιστημονική διάσταση του θέματος, υπάρχουν κάποιοι τεκμηριωμένοι παράγοντες που μας οδηγούν σε σχετικά ''ασφαλή'' συμπεράσματα για το πως φθάσαμε ως εδώ, αλλά και πως έγινε πλέον μέρος της καθημερινότητας η συνηθισμένη συζήτηση η αναφορά σε μεταλλαγμένα είδη.

    Οι εκτροφείς και οι ιδιοκτήτες κατοικιδίων έλκονταν και έλκονται από την ποικιλία κυρίως των χρωματικών μεταλλάξεων που συναντώνται πλέον σε πολλά είδη πουλιών και κατοικιδίων, ειδικά σήμερα που η παγκοσμιοποίηση έχει φέρει πιο κοντά οτιδήποτε ασυνήθιστο, μη κοινό και ίσως ξεχωριστό σωματικά η φαινοτυπικά.

    Αν μάλιστα οι ''πελάτες'', έχουν την οικονομική δυνατότητα να επιλέξουν μεταξύ μιας κοινής και μιας μεταλλαγμένης ποικιλίας, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιλέξουν τη μετάλλαξη.

    Αυτό συμβαίνει, όχι μόνο λόγω της φαινομενικής διαφορετικότητας, αλλά και λόγω της σπανιότητας η της μοναδικότητας που εκφράζεται μέσω μιας συγκεκριμένης εμφάνισης.

    Λόγω του αυξημένου ενδιαφέροντος, όλο και περισσότεροι εκτροφείς από κάθε γωνιά του πλανήτη, στρέφονται σε νέους συνδυασμούς και σε νέες μεταλλάξεις, αφού έτσι θα μπορέσουν να πουλήσουν εύκολα και κερδοφόρα το ''προϊόν τους, θα έχουν την ηθική ικανοποίηση ότι δημιούργησαν κάτι διαφορετικό αλλά και θα μείνουν στην εκτροφική ιστορία για αυτό.

    Σίγουρα όλοι αυτοί οι παράγοντες, δίνουν ένα επιπλέον κίνητρο ενασχόλησης και έρευνας.

    Οι εκτροφείς, μαζί με την προσπάθεια να αναδείξουν τα επιθυμητά χαρακτηριστικά, εργάζονται επίσης για την εξάλειψη τυχόν λαθών στη μεταλλαγμένη ποικιλία.

    Πολλές φορές, τα συγκεκριμένα πουλιά - είδη, δεν έχουν μόνο φυσικά χαρακτηριστικά, αλλά μπορεί να είναι επιρρεπή σε προβλήματα υγείας, η ασθενικά.

    Μέσα από επιλεκτικές και προσεκτικές διασταυρώσεις, ο κτηνοτρόφος προσπαθεί να μειώσει τις γενετικές ανωμαλίες, ώστε η νέα φυλή να έχει το επιθυμητό χρώμα σε υγιές και εύρωστο σώμα.
    Σ'αυτό το σημείο η ''εξέλιξη'' που μπορεί να επιτευχθεί στο εργαστήριο η στο εκτροφείο, υπερτερεί ίσως έναντι της φύσης, καθώς εκεί ένα ασθενικό μεταλλαγμένο θα γίνει εύκολα βορά στα αρπακτικά.

    Αν λοιπόν το είδος πρόκειται να συνεχίσει να υφίσταται στην αιχμαλωσία, θα πρέπει να είναι υγιές και δυνατό.

    Αυτό επιτυγχάνεται σε μεγάλο βαθμό με την επιλογή των ζευγαριών, γιατί εκτός ενός η περισσοτέρων γονιδίων διαφορετικού χρώματος, ένα άτομο είναι πιθανόν να έχει κάποιο γενετικό ελάττωμα -αδυναμία που θα πρέπει να αφαιρεφεί-εξαλειφθεί.

    Αυτή η διαδικασία ''καθαρισμού'' μπορεί να διαρκέσει 3-5 έτη, ώστε να αποκατασταθεί το επίπεδο υγείας ενός νέου μεταλλαγμένου και να έρθει στα ίδια επίπεδα με ένα αρχέγονο του είδους του. Εξάλλου έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι γενετικώς σωστό να αναπαράγονται συνεχώς μεταλλαγμένα με ίδια μεταλλαγμένα, γιατί τελικά παίρνουμε πουλιά μικρότερου μεγέθους, με λιγότερη ανοσία, μικρότερη διάρκεια ζωής η με τύφλωση.

    Η σωστή αναπαραγωγή, θα πρέπει να έχει στόχο μια γραμμή με ζωτικότητα, αντοχή, δύναμη και μέγεθος.

    Ακόμη, αν αναπαράγονται συνεχώς πουλιά με την ίδια μετάλλαξη, τα ''λάθη'' που είχαν εκτραφεί με την ποικιλία αυτή είναι πιθανόν να επανεμφανιστούν σε επόμενη γενιά.

    Για να αποφευχθεί η να μειωθεί αυτη η αρνητική επίπτωση, η χρήση πουλιών ''φορέων'' της μετάλλαξης η ζευγάρωμα με αρχέγονο, ώστε να πάρουμε φορείς της μετάλλαξης, θεωρούνται επιβεβλημένη.
    Υπάρχουν σήμερα εκτροφείς, που έχουν ενδείξεις η στηρίζονται σε δικές τους εμπειρικές εκτιμήσεις, ότι με υπεύθυνη και επιλεκτική αναπαραγωγή, οι απόγονοι μπορεί να είναι ισχυρότεροι, πιο παραγωγικοί και καλύτεροι γονείς από τους αρχέγονους προγόνους τους!

    Στα πτηνά ο όρος ''μετάλλαξη χρώματος'', υποδηλώνει πουλί που τα φτερά του παρουσιάζουν ένα διαφορετικό χρώμα απ'αυτό που συνήθως συναντάται στη φύση.

    Ο ''κωδικός'' για το συγκεκριμένο χρώμα των φτερών, βρίσκεται στα γονίδια του. Συνεπώς είναι δυνατόν να αναπαραχθούν πουλιά με γενετικούς κώδικες για διαφορετικά χρώματα μαζί, δημιουργώντας νέες και διαφορετικές μεταλλάξεις. Έτσι νέες παραλλαγές χρωμάτων ξεφυτρώνουν διαρκώς, ενώ με την αύξηση της γνώσης, οι δυνατότητες για διαφορετικούς χρωματικούς συνδυασμούς, είναι σχεδόν ατελείωτες.

    Οι διαφορετικές μεταλλάξεις, όπως είναι φυσικό, έχουν και διαφορετικά ονόματα, ενώ κάποιες άλλες δεν είναι τόσο προφανείς όσο θα περίμενε κάποιος(π.χ. μετάλλαξη για κίτρινο πουλί ονομάζεται lutino, αχάτης με κυρίαρχο το γκρι, παστέλ με αραιωμένο το ποσοστό φαιομελανίνων και ευμελανίνων, isabella με διασταύρωση αχάτη και καφέ με κυρίαρχο το καρυδί χρώμα,albino με κυρίαρχο λευκό και κόκκινα μάτια, eumo,opal,satinet ..και πλείστοι άλλοι συνδυασμοί).

    Για τους περισσότερους κατόχους πουλιών η ορολογία που χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα πουλί, δεν είναι τόσο σημαντική όσο η γενική κατάσταση του πουλιού, αλλά όσοι ενδιαφέρονται για αναπαραγωγή θα πρέπει κανονικά να γνωρίζουν το γενετικό υπόβαθρο (το γενεαλογικό δέντρο) των πουλιών, πριν προβεί σε αγορά τους.

    Η γνωριμία με τον εκτροφέα, με την υποδομή του, τις γνώσεις του και το γενεαλογικό δέντρο του πουλιού, είναι απαραίτητες προυποθέσεις που καθορίζουν την επιτυχία και το αποτέλεσμα των αναπαραγωγικών προσπάθειων μας.

    Επειδή υπάρχουν αρκετές αναφορές σε διάφορα σάϊτς και φόρουμς (αλλά και στο δικό μας) σχετικά με την κατάταξη και τις κατηγορίες των μεταλλάξεων (φυλοσύνδετες-αυτοσωματικές-επικρατούσες-υπολειπόμενες κ.λ.π.), στο τέλος αυτού του άρθρου, θα προσπαθήσουμε να δούμε τι είναι οι μεταλλάξεις και πως αυτές λειτουργούν σε έναν οργανισμό.

    Μέχρι τότε - και για όσους έχουν την υπομονή να διαβάσουν-θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια αναδρομή στο χρόνο και στο πως -μέσα από τη διαδικασία της εξέλιξης- φθάσαμε σαν ανθρώπινο γένος και σαν ζωϊκό βασίλειο, στο σήμερα.

    Η θεωρία της εξέλιξης μέσω της φυσικής επιλογής εμφανίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα και ήρθε να ανατρέψει και να αμφισβητήσει την ως τότε δεσπόζουσα και κυρίαρχη θεοκρατική αντίληψη, τόσο στην επιστημονική κοινότητα αλλά παράλληλα και κυρίως, στην κοινωνική αντίληψη.

    ''Ο Θεός είναι ο δημιουργός του κόσμου, με τον άνθρωπο στην κορυφή της αλυσίδας και με το υπόλοιπο ζωϊκό βασίλειο να τον υπηρετεί''.

    Παρότι υπήρχαν και υπάρχουν κραυγαλέες ανισότητες ανάμεσα στις κοινωνίες και στους πληθυσμούς ( πλούσιοι-φτωχοί, άρχοντες-δούλοι,λευκοί-μελαμψοί,έθνη ακμάζοντα και έθνη εξαθλιωμένα), εφόσον η θέληση του Θεού ήταν αυτή, ουδείς είχε δικαίωμα να θέσει ερωτήματα η αμφισβητήσεις.

    Σε ένα τέτοιοιο περιβάλλον, η διατύπωση και μόνο της έννοιας της εξέλιξης, της μεταβολής, της κοινής καταγωγής των ειδών και κατ'επέκταση και των ατόμων, ήταν ένας κακός εφιάλτης και μια διαρκής απειλή που ανέτρεπε από τη βάση το ιδεολογικό σκηνικό και φυσικά πολεμήθηκε λυσσαλέα.

    Άλλωστε το ίδιο έργο είχε παιχθεί 2,5 αιώνες πριν, με την επανάσταση του Κοπέρνικου και του Γαλιλαίου, που είχε ανατρέψει τον γεωκεντρισμό και την ουράνια στατικότητα.

    Η επανάσταση των αντιλήψεων εξάλλου, δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί και παραμένει πάντοτε επίκαιρη. Οι παλιές και βαθιά ριζωμένες (και ίσως εσφαλμένες) αντιλήψεις δεν φεύγουν εύκολα...αλλά τελικά οι πολέμιοι του δαρβινισμού αποδείχθηκαν κι αυτοί αντικείμενο ''εξέλιξης''.

    Μέσα σε 160 χρόνια δαρβινισμού, έχουν παραχθεί αρκετά ''είδη'' αντιφρονούντων-διαφωνούντων αντιδαρβινιστών,από τους κλασικούς δημιουργιστές (creationistes), μέχρι τους πιο ''μοντέρνους'' οπαδούς του ''ευφυούς σχεδίου''.

    Κάτι τέτοιο δεν προκαλεί έκπληξη και δεν είναι παράξενο, εφόσον κάθε τι εξελίξιμο, η ανατομία των εμβύων, η βιολογία τους, η γλώσσα των ανθρώπων, η τεχνολογία, η επικοινωνία και τόσα άλλα υπακούουν στους ίδιους η εν μέρει στους ίδιους νόμους.
    Συνεχίζουν να παράγονται νέα υποείδη και αργότερα είδη, τα οποία συνυπάρχουν με τα ήδη υπάρχοντα η κάποια άλλα εξαφανίζονται κ.ο.κ.

    Δεν θα μπορούσε καμμία θεωρία (ούτε ο Δαρβινισμός) να ξεφύγει από αυτό. Άλλωστε στα χρόνια που πέρασαν και περνάνε, οι γνώσεις πλάτυναν και βάθυναν τα μέγιστα.

    Η έρευνα και η πρόοδος της επιστήμης, έχει φέρει στο φως ένα τεράστιο αριθμό παρατηρήσεων σε όλα τα πεδία της ζωής, από τη βιοχημική επικοινωνία των μικροβίων μέχρι τη συμπεριφορά των κητών, η τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις των πρωτευόντων.
    Όσα ακόμη μένει να εξηγηθούν είναι πολλά, ενώ συνεχώς εμφανίζονται νέες πτυχές στη θεωρία της εξέλιξης που έρχονται να προσθέσουν γνώση στο πάζλ της εξέλιξης στο σύνολό της.

    Παρ’όλα αυτά, αν εξαιρεθεί ίσως η θεωρία της ουδέτερης εξέλιξης, το κύριο μέρος του σύγχρονου Δαρβινισμού παραμένει αυτούσιο ενσωματώνοντας στο οπλοστάσιο του, όλα όσα γνωρίζουμε σήμερα από τη γενετική έως την τεκτονική πλακών.

    Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να μιλά στις μέρες μας για εξέλιξη, χωρίς να αναφερθεί στη γενετική και την κληρονομικότητα.
    Ακόμα και ο καλόγηρος Mendel, ο πατέρας της γενετικής, ο οποίος έγραψε τις παρατηρήσεις του με σκοπό να κατεδαφίσει τη θεωρία της εξέλιξης, στην ουσία την επιβεβαίωσε.

    Ακόμα και επεξεργάζοντας τη θεωρία της ουδέτερης εξέλιξης, ο σύγχρονος Δαρβινισμός κατάφερε να ενσωματώσει ένα πολύτιμο εργαλείο, το μοριακό ρολόι, χωρίς αυτό να κλονίσει τη φυσική επιλογή, που έχει σαν κινητήρια δύναμη τις συνεχείς γεωλογικές μεταβολές.

    Ένα άλλο ερμηνευτικό εργαλείο που προστέθηκε πρόσφατα, είναι η διαδικασία που λέγεται exaptation (εξαρμογή και εκπροσαρμογή) όταν δηλαδή ένας χαρακτήρας εμφανίζεται για κάποια χρήση (γνωστή η άγνωστη), πιθανώς και ήσσονος σημασίας –όπως π.χ. τα φτερά και τα πούπουλα που έχουν τα πουλιά σε όλο τους το σώμα.
    Αυτά τους προσφέρουν θερμική μόνωση με σχεδόν μηδενικό βάρος, πράγμα απαραίτητο για την πτήση, τα οποία φτερά όμως, όπως αποδεικνύουν πρόσφατα ευρήματα στην Κίνα και αλλού, εμφανίστηκαν πολύ νωρίτερα στους δεινοσαύρους, προγόνους των πουλιών και δεν είχαν καμμία σχέση με το πέταγμα.

    Συμπερασματικά, ναι μεν δεν εμφανίστηκαν για το πέταγμα, αλλά όταν ωρίμασαν άλλοι χαρακτήρες, αυτοί που τα είχαν, είχαν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα για να πετάξουν.

    Τελικά έγιναν τόσο απαραίτητα στην πτήση, που η φυσική επιλογή τα διατηρεί για πάνω από 150 εκατ.χρόνια μέχρι σήμερα, σε όλα τα πουλιά.

    Σύμφωνα με το Ρώσσο γενετιστή Theodosius Dobzhansky "τίποτα στη βιολογία δεν έχει νόημα, παρά μόνο κάτω από το φως της εξέλιξης".

    Σήμερα ο Δαρβινισμός έχει απλωθεί σε μια τεράστια πλατφόρμα, που πάνω της στηρίζεται η έρευνα σε όλες τις επιστήμες της ζωής όπως ιατρική, κοινωνιολογία, ψυχολογία, ακόμα και η οικονομία.
    Ειδικότερα στην ιατρική, η δράση των φαρμάκων και των θεραπευτικών μεθόδων στα ζώα ιδιαίτερα στα θηλαστικά, δεν θα είχε νόημα (πριν φθάσουμε στις κλινικές δοκιμές) αν δεν είχαμε συγγένεια μ’αυτά..από την οποία απορρέουν βιολογικές, βιοχημικές, φυσιολογικές και άλλες αναλογίες με τον άνθρωπο.

    Στη μικροβιολογία, όλοι πλέον γνωρίζουμε για τη μετάλλαξη των μικροβίων και την εμφάνιση αντίστασης απέναντι στα αντιβιοτικά που προκαλείται πάλι μέσα από διαδικασίες φυσικής επιλογής.
    Η φυσική επιλογή επιλέγει τα αίτια, εμμέσως όμως μέσω του αποτελέσματος ( επιτυχία- μικρότερη επιτυχία η αποτυχία), όπως ήδη γνώριζε ο Δαρβίνος.

    Στον αέναο αγώνα για επιβίωση, δεν παίρνουν μέρος μόνο τα σωματικά χαρίσματα, αλλά το ίδιο η και περισσότερο η συμπεριφορά! Άραγε θα μπορούσε αυτή να μην είναι αντικείμενο επιλογής;

    Σήμερα γνωρίζουμε ότι τα γονίδια είναι μόνο το 3% του συνολικού γονιδιώματος, ενώ το υπόλοιπο (έως πρόσφατα αποκαλούμενο DNA- σκουπίδια ) είναι πληροφορία ‘’αρχιτεκτονικού’’ και λειτουργικού χαρακτήρα.

    Η έρευνα για τη βιοχημική βάση των συναισθηματικών μας καταστάσεων, έφθασε μέχρι να συγκρίνει, να διαπιστώσει και να εξάγει συμπεράσματα από συμπεριφορές ‘’αγοράς’’ ακόμα και σε ψάρια.

    Ένα παρασιτοφάγο ψαράκι, που καθαρίζει από τα παράσιτα τα μεγαλύτερα, συμπεριφέρεται σαν καλός μαγαζάτορας με διαφοροποίηση της συμπεριφοράς του ανάλογα με το αν έχει να κάνει με τακτικό και σίγουρο ‘’πελάτη’’, η με περαστικό που όμως καλό είναι να μη χάσει.

    Εν κατακλείδι, η Δαρβινιστική θεωρία πλέον εκτείνεται στην ψυχολογία, κοινωνιολογία, οικονομία κ.α.

    Για όλους εμάς που γνωρίζουμε πόσο συγγενεύουμε γενετικά με το χιμπατζή η με το γορίλλα, που έχουμε 7077 κοινά γονίδια με τον αχινό (και μάλιστα με παρεμφερές αν όχι ίδιο εγγενές ανοσοποιητικό σύστημα ), που γωνρίζουμε ότι έχουμε ίδια προσαρμοστική ανοσία με όλα τα σπονδυλωτά, που γνωρίζουμε για την τεκτονική πλακών, τη μετακίνηση των ηπείρων που ενώθηκαν στο τέλος του παλαιοζωϊκού και μετέπειτα έσπασαν σε κομμάτια, κουβαλώντας πάνω τους ζ’ωα, φυτά και μικροοργανισμούς (ενώ είπαν αντίο στους ομοίους τους άλλων κομματιών), η θεωρία της εξέλιξης μοιάζει σήμερα τόσο απλή και λογική, σαν αναμενόμενη.

    Όταν όμως ο Charles Darwin τη συνέλαβε, ουδείς γνώριζε η μπορούσε να αντιληφθεί τίποτε από αυτά. Ούτε τους μηχανισμούς που διέπουν την κληρονομικότητα, ούτε τις μεγάλες διεργασίες που αναδομούν συνεχώς στο κατοικήσιμο μέρος της λιθόσφαιρας και φυσικά τους ενοίκους του.

    Αυτός κατάφερε να συλλάβει τόσο τη δυναμικότητα της αναπαραγωγής στο να πλουτίζει τη γενετική κληρονομιά των πληθυσμών, όσο και να εντοπίσει την εξελικτική κινητήρια δύναμη στο μηχανισμό της γεωγραφικής απομόνωσης και την επιλεκτική πίεση που αυτή ασκεί στους πληθυσμούς.

    Πίσω στο χρόνο και στην επιστημονική άποψη για τη δημιουργία, ο ήλιος και οι πλανήτες εμφανίστηκαν πριν από περίπου 4,6 δις. χρόνια.

    Αν θέλουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα σχετικά με την εμφάνιση-προέλευση της ζωής, θα πρέπει πρώτα να απαντήσουμε στο πως δημιουργήθηκαν τα οργανικά που καθορίζουν τη ζωή (π.χ. αμινοξέα, νουκλεοτίδια), πως συνενώθηκαν αυτά δημιουργώντας τα μακρομόρια (π.χ. πρωτεϊνες, νουκλεϊκά οξέα)- μια διαδικασία που απαιτεί καταλύτες, πως απέκτησαν την ιδιότητα να αυτοαναπαράγονται, πως συνενώθηκαν σε ένα σύστημα απομονωμένο από το περιβάλλον του (π.χ. κύτταρο);

    Στη δεκαετία του 1920, ο Ρώσσος Opatin και ο Βρετανός Haldane, ισχυρίστηκαν ότι η ζωή ξεκίνησε στη γη μετά από μια περίοδο μακροχρόνιας Αβιοτικής χημικής εξέλιξης (αβιοτικοί παράγοντες είναι όλοι οι παράγοντες εκτός των ζωντανών οργανισμών που επηρεάζουν το οικοσύστημα-όπως νερό, βροχόπτωση, θερμοκρασία, χώμα,αλμυρότητα νερού κ.λ.π όταν αυτοί δεν ευνοούν την ύπαρξη ζωής).

    Η πρωτόγονη ατμόσφαιρα της γης περιελάμβανε απλές ενώσεις όπως : νερό, διοξείδιο του άνθρακα, μοριακό υδρογόνο, μεθάνιο, αμμωνία , όχι όμως οξυγόνο και όζον. Σαν πηγές ενέργειας υπήρχαν οι ηλεκτρικές εκκενώσεις, η υπεριώδης ακτινοβολία (ο ήλιος) και η ηφαιστιακή δραστηριότητα.

    Το 1953 οι Stanley Miller και Harold Urey προσομοίωσαν χημικά την υπόθεση των Opatin-Haldane χρησιμοποιώντας ένα μείγμα που περιείχε μεθάνιο, υδρογόνο, αμμωνία και νερό, σε ένα χώρο όπου διοχετεύονταν ηλεκτρικές εκκενώσεις.

    Η συνέχεια (Αρχαίοι Έλληνες, Δαρβίνος, Λαμάρκ, Μεταλλάξεις).

    Μοιραστείτε

    Σχετικά με τον Συντάκτη

    Paianas
    Ο Paianas είναι μέλος του PetBirds από τις 11 Νοε 2008. Διετέλεσε επίσης Συντονιστής συζητήσεων και Advisor στα Forum των Ιθαγενών Πουλιών. Ασχολείται με καναρίνια και καρδερίνες.

    Τα Άρθρα του Paianias
    misalouris likes this.

Πρόσφατες Κριτικές

  1. misalouris
    5/5,
    "Μεταλλάξεων έρευνα"
    Πολύ καλό για τους θιασώτες του είδους.

Σχόλια

Για να σχολιάσετε το Άρθρο πρέπει να είστε μέλος μας. Η εγγραφή διαρκεί λιγότερο από 1', είναι δωρεάν και μπορείτε να την κάνετε εδώ!
Φόρτωση...