Από το Serinus canaria στα σύγχρονα καναρίνια

  1. Στην καναρινοκουλτούρα υπάρχουν λίγα σημαντικά γεγονότα που αφορούν στην εξέλιξη του Serinus canaria στα σύγχρονα καναρίνια. Γνωρίστε τα μέσα από την γλαφυρή περιγραφή του Sebastian Vallelunga.

    Η εξημέρωση του Serinus canaria

    Το πρώτο γεγονός είναι η αρχική εξέλιξη του άγριου καναρινιού, με τις τεράστιες φωνητικές ικανότητες. Αυτή η φωνητική δεξιότητα, κατά πολλούς οφείλεται στις μάλλον μοναδικές, ιδανικές καιρικές συνθήκες που επικρατούν στις Κανάριες νήσους, σύμφωνα με τις οποίες, οι ισχυροί άνεμοι είχαν οδηγήσει τα ωδικά πουλιά, στο να αναπτύξουν μια εξαιρετικά ισχυρή φωνή.

    Το_άγριο_καναρίνι_Serinus_canaria_.jpg
    Canario silvestre, Serinus canarius By Juan Emilio CC BY-SA 2.0

    Όπως οι αρχαίοι Έλληνες, που εξασκούσαν την φωνή τους φωνάζοντας κάτω από τη θάλασσα με χαλίκια στο στόμα, προκειμένου να γίνουν ρήτορες, έτσι και το καναρίνι έχει αναπτύξει την εξαιρετική του φωνή υπό αντίξοες συνθήκες, προκειμένου να προσελκύσει μια σύντροφο υπερισχύοντας των ανταγωνιστών του.

    Η διάσπαση του αρχικού χρώματος

    Το δεύτερο γεγονός, είναι η εξημέρωση του καναρινιού και η επίδραση που είχε αυτή η διαδικασία στα άγρια πουλιά, δηλαδή τη διάσπαση του αρχικού χρώματος. Η εξημέρωση δεν συμβαίνει εντελώς ξαφνικά και η διαδικασία αυτή άρχισε, αφότου εστάλησαν τα πρώτα άγρια πουλιά στην Ισπανία, πριν από το 1500μ.χ.

    Αργότερα, το 1713, συντάχθηκε και ο διάσημος κατάλογος του Hervieux, με 29 είδη καναρινιών. Αυτά τα είδη περιελάμβαναν χρώματα κυρίως από τα άγρια πράσινα πουλιά, ποικιλόχρωμα, κίτρινα, cinnamon, λευκά, κ.λ.π.

    Πρέπει να σημειωθεί, ότι έχει υπάρξει κάποια παρερμηνεία του γαλλικού όρου του 18ου αιώνα "duvet" (χνούδι), με την οποία περιγράφονται μερικά πουλιά. Κάποιοι, έχουν υιοθετήσει τον όρο "frill", ο οποίος φαίνεται καταλληλότερος όταν αναφερεται στο πτέρωμα. Υπάρχουν αναφορές σε κείμενά τους για πουλιά διαφορετικού χρώματος από το φυσικό, όπως: “Υπάρχουν μερικά καναρίνια που έχουν πολύ περισσότερο πτέρωμα από άλλα”.

    Οι εκτροφείς αποκαλούν το πρώτο είδος, "serins au petit duvet" (καναρίνι με κοντό πτέρωμα) και το δεύτερο είδος "serins au grand duvet" (καναρίνι με μακρύ πτέρωμα). Φαίνεται ότι αυτή είναι μια αναφορά στη μετάλλαξη της σύστασης των φτερών, που ξέρουμε σήμερα ως yellow/buff ή έντονο/μη-έντονο.

    Αυτή η διαφοροποίηση, αναγκάζει άλλα καναρίνια να έχουν λιγότερο και αλλά περισσότερο και μακρύτερο φτέρωμα, με συνέπεια η λιποχρωμική βάση να είναι πιο συγκεντρωμένη ή πιο διάχυτη (ωχρή) αντίστοιχα.

    Ουσιαστικά, όλες οι ποικιλίες ή οι φυλές καναρινιών χρώματος, ή στάσης, είναι εν μέρει, το αποτέλεσμα αυτής της μετάλλαξης.

    Τα καναρίνια φωνής

    Το τρίτο γεγονός, που συνέβη την ίδια σχεδόν χρονική περίοδο, ήταν η επιδίωξη ορισμένων γερμανών ανθρακωρύχων των περιοχών Tyrol και Harz και των εκτροφέων του Fleming γύρω από την περιοχή Malines, να βελτιώσουν το τραγούδι του καναρινιού.

    Από το 1713, το καναρίνι του Malines ήταν γνωστό για τη φωνή του. Αργότερα, οι προσπάθειες αυτών των εκτροφέων ανταμείφθηκαν, όχι μόνο μέσω της σχολαστικής επιλογής αλλά και μέσω των μεταλλάξεων, που οδήγησαν στο πολύ ξεχωριστό βαθύ και μπάσο roll των γερμανών, Harzer roller και τους βαθύς υδατώδης με μεταλλικούς τόνους ήχους των Βέλγων, Malinois Waterslager.

    Το τέταρτο γεγονός, πρέπει να έχει συμβεί μέσα σε λιγότερα από 40 έτη από τη δημιουργία του καταλόγου Hervieux 1713, με την καινούργια έκδοση από τον Buffon 1750, και την εμφάνιση του καναρινιού με κορόνα. Είναι αυτό που οι παλιοί βρετανοί εκτροφείς αποκαλούν turn-crown και εμείς μετάλλαξη crest. Αυτή η μετάλλαξη, σε συνδυασμό με τo buff, yellow πτέρωμα, έχει παραγάγει θεαματικά αποτελέσματα κατά τη διάρκεια των αιώνων.

    Το πέμπτο γεγονός, είναι μια μετάλλαξη που δημιουργήθηκε από διαδοχικές επιλογές, που οδήγησαν στην ανάπτυξη ενός πουλιού που είναι και το κυρίως θέμα αυτού του κειμένου. Αυτό άρχισε στη γερμανική περιοχή της Σαξονίας, κάπου ανάμεσα στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα. Αν και ξέρουμε αρκετά πράγματα σχετικά με τη χρήση αυτής της μετάλλαξης για την βελτίωση των φυλών, ξέρουμε εντυπωσιακά λίγα για την προέλευση και την αρχική ανάπτυξη του σαξονικού καναρινιού.

    Η Σαξονία, βρίσκεται κοντά στην πατρίδα των γερμανικών καναρινιών φωνής, των Harzer roller και είναι πολύ πιθανό η μετάλλαξη να εμφανίστηκε μέσα στο κοπάδι που αναπαραγόταν για την βελτίωση της ποιότητα τραγουδιού. Εάν αυτό είναι γεγονός, η νέα φυλή θα ήταν απαλλαγμένη από την yellow/buff μετάλλαξη, τουλάχιστον στην αρχική ανάπτυξή της και κάποια στοιχεία που θα εξεταστούν πιο κάτω, φαίνεται να το επιβεβαιώνουν.

    Η περιγραφή του τι ακριβώς κληροδοτεί αυτή η μετάλλαξη είναι δύσκολη. Αν και αυτή η φυλή έχει συμβάλει, ως γενετικό υλικό, σε πολλές άλλες φυλές και ποικιλίες μέσω διασταυρώσεων, ο αρχικός τύπος φαίνεται να έχει εκλείψει. Πάντως, από τις σύγχρονες φυλές που αναπτύχθηκαν, μπορούμε να υποθέσουμε, ότι τα χαρακτηριστικά της αρχικής φυλής περιελάμβαναν μεγάλο μέγεθος και άφθονα μεταξένια κίτρινα φτερά.

    Δηλαδή ήταν ένα πουλί 6 ιντσών, και ενδεχομένως λίγο περισσότερο, που θα μπορούσε να δείχνει πιο κοντόχοντρο, λόγω του μεγέθους και της σύστασης των φτερών. Ο χρωματισμός του πουλιού ήταν, απαλό κίτρινο του βουτύρου, πιθανώς ελαφρώς φωτεινότερος στα αρσενικά και κατά πάσα πιθανότητα μερικά άτομα είχαν κάποια σημεία με σκουρότερα φτερά.

    Αυτό το Σαξονικό καναρίνι έγινε δημοφιλές αρχικά και ήταν η αγαπημένη ποικιλία στις κάτω χώρες, την σύγχρονη Ολλανδία και τη Φλαμανδική περιοχή, από το 1750. Από εκεί εισήχθη ευρέως στη Μεγάλη Βρετανία, με σαφή σκοπό την βελτίωση άλλων φυλών και ποικιλιών υπό το όνομα Παλαιό Ολλανδικο και Μεγάλο Κίτρινο καναρίνι. Δεν είναι απόλυτα σαφές εάν το Σαξονικό καναρίνι και τα πουλιά με τα άλλα δύο ονόματα, ήταν ακριβώς τα ίδια ή όχι. Δηλαδή, θα μπορούσαν όλα να είναι μέλη μιας φυλής ή θα μπορούσαν να είναι τοπικές παραλλαγές του ίδιου θέματος, αυτό που θεωρείται ως “σύνθετη φυλή”. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τα άγρια είδη, που καλύπτουν μια ευρεία γεωγραφική περιοχή, με πολλές τοπικές παραλλαγές. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται “σύνθετο είδος”.

    Δεν ήταν μόνο στη Μεγάλη Βρετανία που το Σαξονικό καναρίνι χρησιμοποιήθηκε για να βελτιώσει τα τοπικά καναρίνια, αλλά και πολλές ηπειρωτικές (Ευρωπαϊκές) φυλές, φαίνεται να έχουν πολύ μεγάλη γενετική σχέση. Όπως αναφέρθηκε νωρίτερα, μπορούμε να υποθέσουμε τα χαρακτηριστικά της αρχικής φυλής, από τον προσδιορισμό του μεγέθους και/ή από την αφθονία των “μεταξωτών” φτερών, καθώς επίσης και από την επικράτηση του κίτρινου χρώματος.

    Κάποιος που γνωρίζει τις Εβραϊκές Γραφές, θα μπορούσε να δώσει ως τίτλο στο έργο: Η γενεαλογία του Αβραάμ. Εάν το Σαξονικό καναρίνι αντικαταστήσει τον Αβραάμ σε αυτό το κείμενο, ποίοι θα είναι οι γιοι του Αβραάμ;

    Οι γιοι του βιβλικού πατριάρχη είναι δύο: Ο Ισαάκ που παρέμεινε κοντά του και ο Ισμαήλ που εξορίστηκε σε ξένα εδάφη. Ομοίως και οι γιοι του Σαξονικού καναρινιού, μοιράστηκαν ένα παρόμοιο πεπρωμένο.Οι γιοι του βιβλικού πατριάρχη είναι δύο: Ο Ισαάκ που παρέμεινε κοντά του και ο Ισμαήλ που εξορίστηκε σε ξένα εδάφη. Ομοίως και οι γιοι του Σαξονικού καναρινιού, μοιράστηκαν ένα παρόμοιο πεπρωμένο.

    Ισαάκ

    Πρώτα, υπάρχουν οι φυλές που αναπτύχθηκαν από εκτροφές του Σαξονικού καναρινιού, μέσα στην ήπειρο της Ευρώπης. Η πρώτη από αυτές, που απαιτεί και την προσοχή μας, είναι η γραμμή που έχει οδηγήσει στο σύγχρονο waterslager.

    Σύμφωνα με μερικούς συγγραφείς, έγιναν μελετημένες επιλογές και διασταυρώσεις, στις περιοχές γύρω από το Μαλίν και την Αμβέρσα, χρησιμοποιώντας το Σαξονικό και το τοπικό καναρίνι φωνής, με υδατώδη ήχο, που ήταν γνωστό τουλάχιστον από το 1713, δεδομένου ότι υπάρχουν αναφορές για ένα πουλί με μοναδική φωνή, στις περιγραφές ενός Γάλλου ταξιδιώτη.

    Τα αποτελέσματα δεν ήρθαν γρήγορα ή εύκολα, καθώς προσωπικές προτιμήσεις και διαφορετικοί στόχοι, οδήγησαν σε έναν αριθμό από διαφορετικές μορφές του πουλιού στην περιοχή. Το γεγονός ότι το σύγχρονο waterslager, δεν έχει την yellow/buff διαφοροποίηση, είναι μια ένδειξη πως ούτε το αρχικό σαξονικό είχε αυτό το χαρακτηριστικό. Αυτό που πέτυχαν να ολοκληρώσουν οι Φλαμανδοί εκτροφείς μέσω των αρχικών προσπαθειών τους, ήταν να παραχθεί ένα καναρίνι φωνής γενικού τύπου, που ήταν μεγαλύτερο από το Harzer και είχε άφθονα μεταξωτά κίτρινα φτερά. Αυτά τα χαρακτηριστικά, είναι ακόμα διακριτικά στο waterslager.

    Εκτός από την εμφάνιση, οι εκτροφείς ήταν σε θέση αρχικά να αναπαραγάγουν το τραγούδι του αηδονιού στα δικά τους πουλιά (που ονομαζόταν σε εκείνο το σημείο nachtegaalslagers ή nightingale singers) και γύρω στο 1900, ήταν σε θέση να “καθαρίσουν” περισσότερο την υδατώδη φωνή της φυλής, δίνοντας ως αποτέλεσμα τη σημερινή μορφή τραγουδιού και το όνομα waterslager.

    Σύμφωνα με κάποιους συγγραφείς οι οποίοι αμφισβητούν αυτή την άποψη, όπως ο Lelievre, το waterslager είναι τόσο όμοιο με το Σαξονικό, που στην πραγματικότητα είναι δυσδιάκριτες οι διαφορές, με εξαίρεση τον εξευγενισμό του τραγουδιού μέσω της εκπαίδευσης και της επιλογής κατά τη διάρκεια των αιώνων. Έτσι, σύμφωνα με αυτούς, το waterslager είναι στην πραγματικότητα, το Σαξονικό/Παλαιό Ολλανδικό/Μεγάλο Κίτρινο καναρίνι.

    Εντούτοις, αυτή η θεωρία δεν εξηγεί ποιον ρόλο έπαιξε το αρχικό φλαμανδικό καναρινί με την υδατώδη φωνή, στην εξέλιξη του Σαξονικού καναρινιού. Είναι όντως το waterslager διασταύρωση αυτών των δύο γραμμών (όπως υποστηρίζουν κάποιοι) ή είναι απλώς τα Σαξονικά καναρίνια με εξευγενισμένη φωνή από αυτά του Μαλίν 1713, χωρίς την ανάμειξη άλλων γραμμών αίματος;

    Πρέπει να σημειωθεί ότι το waterslager είναι η δημοφιλέστερη φυλή τραγουδιού στην Ολλανδία και εκτρέφεται παραδοσιακά εκεί.

    Οι επόμενες φυλές απόγονοι είναι το αποτέλεσμα δύο περαιτέρω μεταλλάξεων, που συνέβησαν πιθανώς μέσα στη σαξονική γραμμή. Η μια είναι μετάλλαξη της στάσης, που αναγκάζει τα πουλιά να διατηρούν μια ορθή ή λίγο πολύ γερμένη θέση και η δεύτερη δίνει διάφορα σχήματα (σγουρά) και άφθονα φτερά.

    Με αυτόν τον συνδυασμό χαρακτηριστικών γνωρισμάτων, οι εκτροφείς της Ευρώπης δημιούργησαν μια μυριάδα φυλών, που έχουν αναπτυχθεί και “καθαριστεί” κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης περιόδου και έχουν συμβάλει στην ανάπτυξη των φυλών σε όλο τον κόσμο. Είναι συχνά δύσκολο να ειπωθεί ποια φυλή δημιουργήθηκε πρώτη μέσα σε αυτές τις ομάδες, ειδικά όταν πρόκειται για τις παλαιότερες από αυτές, που αναπτύχθηκαν στην ηπειρωτική Ευρώπη.

    Αυτό που ξέρουμε σίγουρα είναι ότι, οι παλαιότερες φυλές αναπτύχθηκαν μόλις πριν το 1800 και περιλαμβάνουν το Bult ή το Καμπούρικο Βελγικό και τα Ολλανδικά φανταχτερά (ορθά και γερμένα). Αυτές οι ποικιλίες, εμφανίστηκαν στις ίδιες περιοχές στις οποίες αναπτύχθηκε το Waterslager, δηλαδή: Βέλγιο και Ολλανδία. Οι πιο πρόσφατες, περιλαμβάνουν το φανταχτερό (frill) του Παρισιού, τα διάφορα Gibbers όπως το Ιταλικό και Iσπανικό, τα διάφορα Iταλικά φανταχτερά όπως του Μιλάνου της Πάντοβας και το Florin και πιο πρόσφατα, με καταγωγή από το φανταχτερό του Παρισιού, ο Iταλικός γίγαντας. Επιπλέον, φυλές όπως του Μονάχου και σε μια μικρότερη έκταση το Berner, είναι πιθανό να έχουν μοιραστεί γενετικό υλικό με το Σαξονικό καναρίνι.

    Πρέπει να σημειωθεί, ότι δεν κατάγονται όλες αυτές οι φυλές από το Σαξονικό καναρίνι με τον ίδιο στενό τρόπο. Είναι πιθανό, οι διασταυρώσεις μέσα σε ένα τοπικό κύκλο να ήταν συνηθισμένες, όποτε μια νέα μετάλλαξη δημιουργήθηκε στην περιοχή. Πολλά από αυτά τα καναρίνια, φέρουν την yellow/buff διαφοροποίηση που προήλθε πιθανώς από εξωδιασταυρώσεις.

    Επιπλέον, οι γενεές που προήλθαν από επιλογές, θα μπορούσαν επίσης να κρύψουν στοιχεία για τις γενετικές σχέσεις. Πάρτε για παράδειγμα τα gibbers. Οι μακροχρόνιες παραγωγές από yellow matings, έχουν οδηγήσει στα μικρά, φιδίσια πουλιά με αραιό, σκληρό φτέρωμα και μικρά “γυμνά” σημεία. Έτσι, είναι δύσκολο να φανεί η σχέση μεταξύ αυτής της φυλής και του μεγάλου μεταξωτού Σαξονικού καναρινιού, έως ότου θυμηθεί κανείς την ιστορία των φανταχτερών και των καναρινιών στάσης, με την οποία τα gibbers έχουν μια προφανή συγγένεια.

    Ισμαήλ

    Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες παραδόσεις, υφαντουργοί πρόσφυγες από την περιοχή της Φλαμανδίας που μετανάστευσαν λόγω των κοινωνικών, πολιτικών, και θρησκευτικών αναταραχών των Κάτω Χωρών, άρχισαν την πρακτική της αναπαραγωγής καναρινιών, με πουλιά που είχαν φέρει μαζί τους, γύρω από την πόλη του Νόργουιτς. Αυτό θα σήμαινε ότι το καναρίνι του Νόργουιτς, μπορεί να ανακαλύψει τα ίχνη του, πίσω στο Βέλγιο των αρχών του 1500.

    Αυτά τα πρωτοεισαγόμενα πουλιά ήταν αναμφίβολα μικρές τροποποιήσεις των άγριων ειδών. Καθώς περνούσε ο χρόνος, άρχισε να αναπτύσσεται ένας αναγνωρισμένος τύπος, που θα τροποποιούταν τελικά στο σύγχρονο Νόργουιτς μέσω των επιλεκτικών διασταυρώσεων. Από τις αρχές του 1800, αυτά τα πουλιά στέλνονταν στις αγορές του Λονδίνου κατά χιλιάδες, ώστε να ικανοποιήσουν τον βρετανικό ενθουσιασμό για τα καναρίνια. Αυτά τα πουλιά ήταν μέσης σωματικής διάπλασης και κάποιοι τα έχουν παρομοιάσει με την μικρότερη, πιο σουλουπωμένη έκδοση, του σύγχρονουκαναρινιού Border.

    Εν τω μεταξύ, το καναρίνι Lancashire δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 1700, με το συνδυασμό γραμμών αίματος, του παλαιού Ολλανδικού (ή ίσως ακριβέστερα, του Σαξονικού/Παλαιού Ολλανδικού/Μεγάλου κίτρινου) με αυτή ενός λοφιοφόρου καναρινιού. Αυτός ο συνδυασμός παράγει ένα μεγάλο, σχεδόν αποκλειστικά κίτρινο πουλί, με ένα πεταλοειδές διαμορφωμένο λοφίο κατά μήκος του μετώπου του. Στο αυτό, η εφαρμογή αυστηρών επιλογών στο μήκος και τη σύσταση φτερών, οδήγησε σε έναν γίγαντα 8 ή 9 ιντσών.

    Μέχρι περίπου τα 1870 η φυλή Lancashire σε συνδυασμό με το Βελγικό bult, χρησιμοποιήθηκε μερικές φορές για να προσθέσει μέγεθος και όγκο σε πολλές άλλες βρετανικές φυλές. Μεταξύ αυτών είναι το Νόργουιτς, το Αγγλικό λοφιοφόρο (crest), το Αγγλικό cinnamon, και το Γιορκσάιρ.

    Έτσι, όλες αυτές οι βρετανικές φυλές έχουν επίσης σαξονικό αίμα.

    Αυτή την εποχή επίσης, αναπτυσσόταν το καναρινί Border από τα τοπικά πουλιά, στην παραμεθόρια περιοχή μεταξύ Αγγλίας και Σκωτίας. Δεν είναι σαφές εάν χρησιμοποιήθηκε οποιοδήποτε σαξονικό αίμα για να βελτιώσει αυτά τα πουλιά εκείνη την περίοδο. Χωρίς καμία αμφιβολία όμως, κάποια στιγμή το σαξονικό αίμα εισήχθη στη φυλή Border μέσω του “σαξονοβελτιωμένου” Νόργουιτς, που οδήγησε στο άφθονο, μεταξωτό φτέρωμα και τη στρογγυλάδα του σχήματος τους λίγο αργότερα. Ανάλογα με το ποτέ ακριβώς πραγματοποιήθηκε η εισαγωγή σαξονικών γονιδίων στη φυλή Border, θα μπορούσε να καθορίσει εάν μια φυλή δημιουργήθηκε ή όχι από τα Border, όπως το American singer (Border Χ Roller).

    Η γραμμή αίματος του Border, χρησιμοποιήθηκε στην ανάπτυξη του Gloster, του Staffordshire, και του Columbus επίσης, αλλά εδώ δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτές οι φυλές κληρονόμησαν τη συγγένειά τους με το Σαξονικό καναρίνι, μέσω των λοφιοφόρων προγόνων τους. Και αν και μερικές από αυτές τις φυλές είναι γνωστές για το μικρό μέγεθος, η πλούσια σύσταση φτερών τους προδίδει τη σαξονική καταγωγή τους. Ακόμη και τα Fife, που είναι μια αντίδραση ενάντια στο μεγάλο μέγεθος των σύγχρονων Border, έχουν πιθανώς τουλάχιστον κάποιο σαξονικό αίμα, δεδομένης της καταγωγής τους από το μεγάλο καναρίνι Border.

    Αν γυρίσουμε λίγο πίσω, στις αρχές του 1800, το Βελγικό Καμπούρικο χρησιμοποιήθηκε για να αναπτύξει το Σκωτσέζικο φανταχτερό και αργότερα το Ιαπωνικό hoso, το οποίο έχει επίσης κάποια προφανή σχέση με το Βελγικό και Σκωτσέζικο φανταχτερό. Και επίσης στην Ιαπωνία, το Ιαπωνικό frill επιλέχτηκε και αναπτύχθηκε από τα Ευρωπαϊκά frills.

    Συμπέρασμα

    Η ιδέα του Lelievre ότι το waterslager είναι Σαξονικό/Παλαιό Ολλανδικό/Μεγάλο Κίτρινο που επικρατεί έως σήμερα, είναι ενδιαφέρουσα. Για αυτούς που ασχολούνται με τα waterslager αυτή η θεωρία μπορεί να μην αποτελεί έκπληξη. Κάποιες φορές, όταν το waterslager κάθεται νωχελικά στην κουρνιάστρα ένα δροσερό φθινοπωρινό απόγευμα, μπορεί να απλώσει το φτέρωμά του σε ένα αξιοπρόσεκτο μέγεθος και να δημιουργεί σε όλους την ψευδαίσθηση ότι είναι ένα Νόργουιτς.

    Κάποιες άλλες φορές, θα τεντωθεί φτάνοντας τις 6 ίντσες μήκος και θα φουσκώσει τα φτερά του λαιμού και του στήθους έως ότου κάποιος να το μπερδέψει με ένα Γιορκσάιρ. ’λλοτε πάλι, όταν ένα waterslager φτιάχνει τα φτερά του φουσκώνοντας τα, μοιάζει να έχει ένα κεφάλι σχήματος μπάλας του τένις όπως ένα Border.

    Τέλος, εάν κάποιος πάρει τα ενδεικτικά χαρακτηριστικά των κύριων φυλών, για την δημιουργία των οποίων συνέβαλαν τα γονίδια του Σαξονικού καναρινιού, με την πρόθεση να το ξαναδημιουργήσει (με παρόμοιο τρόπο που έχει γίνει για την αναδημιουργία του Lancashire που εξαφανίστηκε τη δεκαετία του ’40), μου φαίνεται ότι θα έφθανε πολύ κοντά στο μέγεθος και την εμφάνιση του waterslager.

    By Sebastian Vallelunga

    Μοιραστείτε

    Σχετικά με τον Συντάκτη

    Stavros
    Άρεσε στους eva vrs και George98.

Σχόλια

Για να σχολιάσετε το Άρθρο πρέπει να είστε μέλος μας. Η εγγραφή διαρκεί λιγότερο από 1', είναι δωρεάν και μπορείτε να την κάνετε εδώ!
Φόρτωση...