Γινε αναδοχος ενος παιδιου απο την Αφρικη

Συζήτηση στο φόρουμ 'Chit Chat - Διάφορα Θέματα' που ξεκίνησε από το μέλος dimitris petropoulos, την 3 Σεπ 2008.

  1. dimitris petropoulos
    Offline

    dimitris petropoulos New Member

    Εγγραφή:
    16 Απρ 2008
    Μηνύματα:
    1.202
    Likes:
    233
    Περιοχή:
    χαιδαρι
    σημερα το πρωι ειχα μια κουβεντα με μια πρωην συναδελφο με την οποια ειχαμε να ειδωθουμε τουλαχιστον 5 χρονια. οταν την ρωτησα τι εχει κανει στη ζωη της το διαστημα που ειχαμε χαθει μου ειπε τα τρια πιο σημαντικα πραγματα που της συνεβησαν. παντρευτηκε, εκανε δυο παιδια και εγινε αναδοχος ενος παιδιου απο την αφρικη! εαν με ρωτουσε εμενα καποιος θα του ελεγα μετα απο γαμους και γεννες σαν τριτο πιο σημαντικο την αγορα σπιτιου η αυτοκινητου η εξοχικου...
    με ταραξε λιγο η κουβεντα μας μπορω να πω. η κοπελα ειναι νοσηλευτρια και δεν εχει ιδιαιτερη οικονομικη ανεση (οπως τα 2/3 της ελλαδας αλλωστε) μπορουν ομως και δινουν απο κοινου ενα ποσο με τον αντρα της για να βοηθησουν κοσμο πολυ μακρια απο αυτους και που πιθανοτατα δεν θα αντικρυσουν ποτε τους. με παροτρυνε και μενα να κανω κατι παρομοιο και το σκεφτομαι πολυ σοβαρα.
    εψαξα στο ιντερνετ για περισσοτερες πληροφοριες και σας δινω την σελιδα σε περιπτωση που καποιος απο την παρεα μας θα ηθελε να βοηθησει Homepage
    το ποσο που αντιστοιχει ειναι 75 λεπτα την ημερα,δηλαδη 27 ευρω τον μηνα. ισως για καποιους φανει γελοιο το ποσο η για καποιους αλλους υπερβολικο. αν θελετε μπειτε στο site να ενημερωθειτε και ευχομαι να συμμετεχετε και σεις. αν παλι δεν μπορειτε ενημερωστε φιλους σας για αυτην την προσπαθεια.



    to hide all adverts.
  2. Μαιρη
    Offline

    Μαιρη New Member

    Εγγραφή:
    11 Ιουν 2008
    Μηνύματα:
    1.749
    Likes:
    155
    Περιοχή:
    Αθήνα
    Όνομα:
    Μαίρη
    Eγω εδω και 2 χρόνια είμαι ανάδοχη μαμά του Γκάνες. Είναι απο Νεπάλ. Σήμερα είναι 11 ετών. Εχουμε επαφή με το παιδάκι. Μου στέλνει φωτογραφίες του, ζωγραφιές του και τα νέα του. Εγω το μόνο που μπορώ να του στείλω είναι κάρτες. Πιστεύω ότι 22 ευρώ που είναι το μήνα όλοι μπορούμε να γίνουμε ανάδοχοι γονείς. Καταρχήν άρχισε να πηγαίνει σχολείο, κάνει τα εμβολιά του, έχει νερό και φαι. Πιστεύω κάποια μέρα να μπορέσω να πάω στο Νεπάλ να τον γνωρίσω και απο κοντά, γιατί απαγορεύεται να ερθει αυτός εδω να τον φιλοξενήσω για ευνόητους λόγους.Και με την actionaid πολύ ευχαριστημένη. Είμαι περήφανη για τον ανάδοχο γιό μου :)
  3. Parrotsmile
    Offline

    Parrotsmile New Member

    Εγγραφή:
    25 Σεπ 2007
    Μηνύματα:
    2.084
    Likes:
    244
    Περιοχή:
    Καλαμάτα
    Όνομα:
    Κωνσταντίνος
    Εγώ είμαι ανάδοχος του Θαμπελανγκ από το Λεσότο-Κουμπέλου στη Νότια Αφρική και είμαι περήφανος για την acti!onaid και για τον Θαμπελανγκ που είναι και καλός μαθητής άσχετα αν κοιμάται σε μια καλύβα από χόρτα και πέτρες.Όλοι μπορούμε να είμαστε.
  4. Titika
    Offline

    Titika New Member

    Εγγραφή:
    20 Ιαν 2008
    Μηνύματα:
    50
    Likes:
    4
    Περιοχή:
    ΕΛΛΗΝΙΚΟ
    Όνομα:
    titika
    Εγώ είμαι ανάδοχη μαμά της Κάλι -9 χρονών- από το Νεπάλ εδώ και ένα χρόνο. Ελπίζω σήμερα να γίνουν και άλλοι ανάδοχοι σαν εμάς μέσα από αυτή την κοινότητα. Κάθε φορά που μαθαίνω νέα της δεν μπορείτε να φανταστείτε την χαρά μου και πόσο περήφανη αισθάνομαι για αυτήν.
  5. Δημήτρης Μακεδόνας
    Offline

    Δημήτρης Μακεδόνας New Member

    Εγγραφή:
    22 Ιουλ 2008
    Μηνύματα:
    227
    Likes:
    46
    Περιοχή:
    Πόλη
    Το δικό μου "βαφτιστήρι" στη Γκάνα το λένε Fransis. Αλλά έχει μεγαλώσει τώρα, είναι 18 :).
    Μπορούν και σύλλογοι, ομάδες ή και παρέες (και τάξη σχολείου έχω ακούσει) να αναλάβουν ένα παιδάκι' και να μοιράζονται τα έξοδα.
    Προσοχή όμως, αποφασίστε μετά από πολλή σκέψη γιατί είναι μια σοβαρή δέσμευση.
  6. Stavros
    Offline

    Stavros PB Administrator Staff Member

    Εγγραφή:
    7 Απρ 2006
    Μηνύματα:
    5.740
    Likes:
    3.301
    Όνομα:
    Σταύρος
    Φροντίζω:
    Καναρίνια
    Εμείς είμαστε ανάδοχοι του Abu από την Κένυα. Είναι πολύ ευχάριστη η στιγμή που μαθαίνουμε τα νέα του :)
  7. dimitris petropoulos
    Offline

    dimitris petropoulos New Member

    Εγγραφή:
    16 Απρ 2008
    Μηνύματα:
    1.202
    Likes:
    233
    Περιοχή:
    χαιδαρι
    νομιζω οτι ειναι μικρο το ποσοστο . 5 απο εμας ειναι αναδοχοι σε συνολο 2490.
  8. Δημήτρης Μακεδόνας
    Offline

    Δημήτρης Μακεδόνας New Member

    Εγγραφή:
    22 Ιουλ 2008
    Μηνύματα:
    227
    Likes:
    46
    Περιοχή:
    Πόλη
    Σίγουρα είναι περισσότεροι. Δεν έχουν διαβάσει όλα τα μέλη τη συζήτηση και κάποιοι δεν θα θέλουν να το δημοσιοποιήσουν.
  9. dimitris petropoulos
    Offline

    dimitris petropoulos New Member

    Εγγραφή:
    16 Απρ 2008
    Μηνύματα:
    1.202
    Likes:
    233
    Περιοχή:
    χαιδαρι
    ναι δημητρη,και εγω αυτο θελω να πιστευω.
  10. Georgina
    Offline

    Georgina Well-Known Member

    Εγγραφή:
    11 Σεπ 2006
    Μηνύματα:
    5.931
    Likes:
    1.546
    Περιοχή:
    Αθήνα
    Όνομα:
    Tζωρτζίνα
    Φροντίζω:
    Καναρίνια, Budgerigars
    Πρίν από δύο περίπου χρόνια ένα ζευγάρι φίλων μας αποφάσισε να επισκεφτεί στην Ινδία το ανάδοχο κοριτσάκι τους , την Μπάμπη. Η ΑCTIONAID τους ζήτησε να καταγράψουν την εμπειρία τους που ομολογουμένως τους εχει μείνει αξέχαστη, μιας και ήταν απο τα λιγοστά άτομα που έκαναν ένα τετοιο ταξίδι. Το κείμενο που ακολουθεί το μοιράζονται μαζί μας για να μπορέσουμε να ταξιδέψουμε νοερά μαζί τους!

    OΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΠΑΤΝΑ

    Σε λίγη ώρα φτάναμε στην Πάτνα. Είχαμε ξεκινήσει πρίν από δύο μέρες από το Νέο Δελχί με το τρένο. Το τοπίο ήταν υγρό, ο ουρανός γκρίζος και σιγά σιγά άρχισε να βρέχει. Οι σταγόνες στα τζάμια, σαν δάκρυα του ουρανού για τον τόπο που αντίκρυζε από ψηλά.

    Τότε θυμήθηκα πώς ένιωσα όταν πρωτοαντικρίζαμε τον φάκελο αναδοχής. Αντικρίσαμε ένα αδύνατο πλασματάκι μελαχρινό με έντονα μάτια και σοβαρό ύφος. Τώρα θα την συναντούσα.

    Το τρένο έφτασε. Πριν καλά καλά αφήσω τις ονειροπολήσεις μου, ένας Ινδός κύριος είχε μπεί στο βαγόνι και με φώναζε με το όνομά μου. Με ένα αυτοκίνητο της Action Aid μας οδήγησαν στα γραφεία τους. Γνωριστήκαμε με το προσωπικό και τον Διευθυντή κύριο Pushpendre. Ηταν εξαιρετικοί άνθρωποι, φιλόξενοι σπάνιοι.
    Μιλήσαμε αρκετά και μας παρακάλεσαν να βρεθούμε ξανά μετά την επίσκεψή μας στον συνοικισμό για να ανταλλάξουμε απόψεις και να συζητήσουμε τις εντυπώσεις μας. Μου είπαν ότι η οικογένεια της μικρής είναι πολύ φτωχή και μαζεύει χαρτιά από τα σκουπίδια για να κερδίσει λίγες ρουπίες.

    Λίγο αργότερα φτάσαμε στον συνοικισμό, ο οποίος δεν ήταν παρά μερικές πλίνθινες καλύβες πλάι σε σκουπιδότοπο. Περπατώντας μέσα στις λάσπες φτάσαμε στις καλύβες.

    Ένα τσούρμο παιδιά μας περίμεναν και μαζί ένα προσωπάκι γνωστό. Την πλησίασα βουβά, της χαμογέλασα και την χαιρέτησα. Στεκόταν σιωπηλή και με κοιτούσε με τα μεγάλα βαθιά μάτια της. Αρχίσαμε να φουσκώνουμε μπαλόνια που τα δέναμε με σπάγκο στα παιδικά χεράκια. Πόσο μικροκαμωμένα ήταν!
    Τα παιδάκια χαμογελούσαν ικετευτικά και ζητούσαν κι άλλα. Τα όμορφα μάτια τους ήταν σαν μιλούσαν!: «δώσε μου κι εμένα ένα μπαλονάκι! Κάτι να το κάνω δικό μου! Λίγη από τη χαρά σου!» Μαζεύτηκαν μητέρες με βρέφη, ζητούσαν και αυτές.

    Αφού μοιράσαμε σε όλους, μπήκαμε στην καλύβα της οικογένειας της Μπάμπη. Σχεδόν άδειο το εσωτερικό της, μόνο κάποια ποτήρια σε ένα ράφι και ένα σκουριασμένο ράντζο, μα ήταν όλα πεντακάθαρα. Τι αντίθεση αλήθεια! Ένα καθαρό καλυβάκι μέσα στον σκουπιδότοπο. Από τα λίγα αντικείμενα της καλύβας ήταν ένα μεταλλικό κουτί στο οποίο φύλαγαν την αλληλογραφία μας καθώς και τις φωτογραφίες. Μερικές φωτογραφίες ήταν κολλημένες στον τοίχο. Είπα στην μεταφράστρια: « Σας παρακαλώ ρωτήστε την Μπάμπη, χάρηκε έστω και λίγο που ήρθαμε να την δούμε?» Μου απάντησε ότι χάρηκε μα ήταν τόσο ντροπαλή και για αυτό σαστισμένη. Τότε γονάτισα, έπιασα το χεράκι της το τράβηξα προς το μέρος μου και το φίλησα. Τότε εκείνη έκανε μια προσπάθεια να το τραβήξει ντροπαλά, στην συνέχεια όμως το άφησε.

    Τα παιδάκια του συνοικισμού χαμογελαστά στεκόντουσαν στην πόρτα κοιτάζοντας μέσα και ρωτούσαν με αγωνία τους ανθρώπους της οργάνωσης: « Εμάς πότε θα έρθουν να μας δουν οι δικοί μας άνθρωποι; Πότε θα έρθουν;»

    Η ώρα περνούσε, έπρεπε να φύγουμε.
    Διασχίσαμε τον σκουπιδότοπο και φτάσαμε στο αυτοκίνητο. Η Μπάμπη στεκόταν δίπλα μου και καθώς την χαιρετούσα ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό της. Τα συναισθήματα μας πλημμύρισαν. Επρεπε να φύγουμε. Η μηχανή άναψε ενώ τα παιδικά χεράκια κυμάτιζαν στον αέρα. Μόνο ένα παιδάκι γύρισε την πλάτη του , άνοιξε δρόμο ανάμεσα στα άλλα και κατευθύνθηκε στην καλύβα. Η Μπάμπη, αυτή ήταν και η τελευταία της εικόνα…

    Όταν γυρίσαμε στα γραφεία έκανα και την εξής ερώτηση στον κύριο Pushpendre. Αν βλέπει πιθανότητα ενός καλύτερου μέλλοντος για αυτούς τους ανθρώπους. Η απάντηση ήταν θετική. Μάθαμε ότι πριν δύο χρόνια ζούσαν ακόμα μέσα στα σκουπίδια. Τώρα με την βοήθεια της ACTIONAID έχουν πλίνθινες καλύβες, μερική εκπαίδευση και δωρεάν ιατρική περίθαλψη.

    Την επομένη αφού ευχαριστήσαμε θερμά τους ανθρώπους της ACTIONAID αναχωρήσαμε. Η μέρα ήταν πάλι βροχερή κα μελαγχολική. Καθώς απομακρυνόμασταν άκουσα μια ψιθυριστή φωνούλα να επαναλαμβάνεται στα αυτιά μου. Ηταν η φωνή της Μπάμπη, ήταν η φωνή χιλιάδων παιδιών που πεινούν, χιλιάδων παιδιών που μένουν στους σκουπιδότοπους και που ζητιανεύουν για να ζήσουν, χιλιάδων παιδιών ορφανών και αρρώστων. Ηταν μια φωνή σταθερή , ικετευτική: «Τώρα που φεύγεις μη με ξεχάσεις! Απλωσε το χέρι σου και σώσε με!»


    ΙΛΙΑΔΑ ΚΑΛΑΜΑΡΑ.
  11. dimitris petropoulos
    Offline

    dimitris petropoulos New Member

    Εγγραφή:
    16 Απρ 2008
    Μηνύματα:
    1.202
    Likes:
    233
    Περιοχή:
    χαιδαρι
    τζωρτζινα νομιζω οτι οσοι διαβασουν το ποστ σου θα συγκινηθουν.ειναι τρομερη εμπειρια! καταλαβαινεις οτι αυτο που κανεις εχει αντικρυσμα. ειμαστε λαος που ξερει απο προσφυγια,μεταναστευση,εμφυλιο,δικτατορια και γιαυτο ειμαστε ιδιαιτερα ευαισθητοποιημενοι σε τετοια ζητηματα.